redaguje
 
Jan Wójcik
dyrektor Szkoły Podstawowej  w Łęgowie 

Nr 4 (40)/Kwiecień 2009 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Rok szkolny 1984/85 rozpoczął się tradycyjnie 1 września. Na otwarcie przybył jako przedstawiciel władz gminnych niezwykle zasłużony dla szkoły Stefan Omieczyński. Do Grona Pedagogicznego dołączyła Zofia Koprowska (Chmal), która przejęła oddział przedszkolny.
Ten rok upłynął przede wszystkim pod znakiem turystyki i udziału szkoły w imprezach kulturalnych i sportowych. W corocznej akcji wykopkowej dzieci zarobiły 147.000 złotych, co pozwoliło im na liczne wycieczki i rajdy. Zespół artystyczny szkoły pod przewodnictwem Haliny Bielawskiej uświetnił program dożynkowy w Bałoszycach (zdj.).
W szkole młody wówczas nauczyciel - Jan Wójcik zorganizował "Tydzień turystyki szkolnej", który rozciągnął się na cały rok. W jego ramach zorganizowano rajdy turystyczne po najbliższej okolicy, wycieczkę do Malborka i kilkudniowy wyjazd do Warszawy. Uczestnicy poznali najważniejsze zabytki i miejsca stolicy. Opiekunami byli: Halina Bielawska i Jan Wójcik (zdj.).
W szkole stworzono Koło Turystyczne PTTK z inicjatywy Jana Wójcika; Przewodniczącym Zarządu został Jan Jabłoński. Pierwszą inicjatywą Koła było zorganizowanie rajdu turystycznego po Ziemi Iławskiej. Szkoła intensywnie też włączyła się w rozgrywki sportowe. W rejonowych biegach przełajowych I miejsce wśród dziewcząt zajęła Jolanta Brzezińska, a wśród chłopców na III stopniu podium znalazł się Michał Stachurski. Drużyna piłki ręcznej dziewcząt przeszła eliminacje rejonowe w Kisielicach i awansowała do półfinału, który odbył się w Łęgowie. Stąd nasze dziewczęta zakwalifikowały się do finału, który odbył się w Elblągu 1 czerwca, a nasza drużyna zajęła VI miejsce. Była jedyną, która awansowała tak wysoko, nie dysponując salą gimnastyczną. Drużynę prowadził Jan Wójcik.
11 i 12 maja SKKT zorganizowało wycieczkę - rajd na Pola Grunwaldu, natomiast w dniach 7-8 czerwca wycieczkę autokarowo-pieszą do Gierłoży, głównej kwatery Hitlera pod Kętrzynem (zdj.na stronie).
Ten obfity w imprezy turystyczno-sportowe rok zakończył się też pożegnaniami. Na zasłużoną emeryturę odszedł wieloletni woźny szkoły Bronisław Staniak oraz długoletni dyrektor szkoły Józef Blinkiewicz. W tym miejscu pozwolę sobie na osobistą refleksję. Obaj Ci Panowie bardzo dobrze zapisali się w mojej pamięci. Pan Śp. Staniak codziennie witał mnie w drzwiach szkoły, bowiem już o 7.00 przyjeżdżałem autobusem do pracy. Do dzisiaj pamiętam Jego uśmiech, pytania o zdrowie i serdeczność, jakiej mi zawsze użyczał. Pan Józef Blinkiewicz to kawał historii naszej szkoły. Przyjmował mnie do pracy, zaufał moim pomysłom, pozwolił działać. Za swoją długoletnią pracę otrzymał nagrodę specjalną Ministra Oświaty i Wychowania. W Jego pożegnaniu wzięli udział najważniejsi wówczas włodarze gminy. Obecnie przebywa na emeryturze. Zdrowia życzę, Panie Dyrektorze.
Jan Wójcik

Nr 3 (39)/Marzec 2009 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Rok szkolny 1983/84 tradycyjnie rozpoczął 1 września o godz. 9.00. Jednym z głównych punktów otwarcia roku było obowiązkowe wysłuchanie przemówienia Ministra Oświaty i Wychowania. Trwało to około 15-20 minut i z moich obserwacji wynikało, że nikt tego nie słuchał. Ówczesnym ministrem był Bolesław Faron.
Rada Pedagogiczna rozpoczęła rok w składzie: Józef Blinkiewicz - dyrektor, Barbara Banakiewicz, Halina Bielawska, Danuta Maciejewska, Adamina Matuszewicz, Stanisława Przywitowska, Anna Sulima, Wanda Zapadka i piszący te słowa, Jan Wójcik. O tym, jak szybko płynie czas, świadczy fakt, iż tylko ja pozostałem jako czynny pracownik, pozostali odpoczywają na zasłużonej emeryturze. Wszystkich serdecznie pozdrawiam i zdrowia życzę.
Rok szkolny rozpoczęło 148 uczniów. W I semestrze odbyły się wszystkie, zgodne z corocznym harmonogramem pracy szkoły uroczystości, wynikające ze świąt narodowych, obrzędów i tradycji szkolnych. Nie będę więc ich wymieniał. W grudniu i styczniu szkoła wzięła udział w konkursie plastycznym, zorganizowanym przez Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, za co dostała specjalne podziękowania z Zarządu Województwa w Elblągu. Kto dziś pamięta o takiej organizacji, wówczas sztandarowej, wynikającej z innego układu politycznego.
Drugim interesującym wydarzeniem było zorganizowanie w szkole przez Koło Gospodyń Wiejskich pokazu robót ręcznych. Odbył się konkurs na najlepsze prace, za które laureaci odebrali nagrody. Wieczór uświetnił występ zespołu pieśni Pomerania z Kisielic. W imprezie uczestniczyły władze partyjne i administracyjne z I Sekretarzem KG PZPR, Naczelnikiem Gminy, Prezesem Gminnej Spółdzielni i Dyrektorem Spółdzielni Kółek Rolniczych. Na stronie internetowej szkoły podziękowanie i artykuł prasowy dotyczący wyżej wymienionych imprez.
Na początku maja dziecięcy zespół artystyczny szkoły wystąpił na przeglądzie w Bruku, gdzie otrzymał kolejne wysokie wyróżnienie (artykuł prasowy) . W czerwcu Jan Wójcik, Stanisława Przywitowska i Danuta Maciejewska zorganizowali wycieczkę na trasie Golub-Dobrzyń - Toruń, w której uczestniczyli uczniowie najstarszych klas (zdj.). W ramach tygodnia sportu szkolnego odbył się szereg imprez sportowych oraz rajd rowerowy do Szymbarka zorganizowany przez Jana Wójcika (wówczas nauczyciela m.in. wych. fizycznego).
W roku szkolnym młodzież wyjeżdżała kilkakrotnie do kina do Kisielic i Susza.

Zakończenie roku, na które przybył Naczelnik Gminy tow. Tadeusz Polaczuk, odbyło się 29 czerwca. Wcześniej, 15 czerwca, nastąpiło pożegnanie absolwentów, czyli kl. VIII. Trzynastu spośród 14 podjęło dalszą naukę w szkołach średnich i zawodowych.
W czasie wakacji dokonano remontu dachu szkoły, przełożono dachówkę, wykonano nową blacharkę i rynny ściekowe.
Jan Wójcik

Nr 2 (38)/Luty 2009 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Rok szkolny 1982/83 rozpoczęło 124 uczniów w klasach I - VIII i 19 w oddziale przedszkolnym. W składzie grona nauczycielskiego nastąpiła jedna zmiana. W miejsce służbowo przeniesionej do Szkoły Podstawowej w Jędrychowie Teresy Weiner przybyła Danuta Maciejewska. Rok ten, mimo trwającego stanu wojennego, był dość bogaty w różne imprezy i wycieczki szkolne. W dniu 18 września zorganizowano wycieczkę do Malborka, Sztutowa i Fromborka. Trzydzieścioro dwoje dzieci pod opieką Barbary Banakiewicz, Adaminy Matuszewicz i Jana Wójcika zwiedziło zamek w Malborku wzgórze katedralne we Fromborku i były hitlerowski obóz zagłady w Sztutowie. (Zob. ZDJĘCIA z wycieczek). Bardzo uroczyście obchodzono święto Ludowego Wojska Polskiego, gdzie oprócz części artystycznej, uczniowie obejrzeli dzięki kinu objazdowemu film historyczny. A swoją drogą, kto jeszcze pamięta ten fenomen polskiej i nie tylko polskiej kultury - kino objazdowe. Gromadziło ono w szkołach i świetlicach wiejskich mnóstwo ludzi. Osobiście byłem wielkim zwolennikiem takiego sposobu docierania kultury do ludzi. Dzisiaj pozostały już tylko rzewne wspomnienia.
Halina Bielawska i Anna Sulima wraz z harcerzami przygotowały piękne zabawy andrzejkowe.
W styczniu i lutym odbyły się kolejne imprezy, jak choinka noworoczna, kulig zakończony tradycyjnym bigosem oraz zabawa karnawałowa. Wszystkie te uroczystości przygotował Samorząd Szkolny oraz drużyna harcerska pod kierunkiem duetu: Halina Bielawska, Anna Sulima.
W maju nasi uczniowie w ramach współpracy z miejscowym Klubem "Ruch", mieszczącym się w budynku przy gospodarstwie POHZ-tu, wzięli udział w Rejonowym Przeglądzie Artystycznym Zespołów Dziecięcych w Bruku. Nasz zespół pod opieką Haliny Bielawskiej i pani Bożeny Prażniewskiej otrzymał wyróżnienie. (Zob.Artykuł z gazety).
W dniach 15-18 maja pod kierunkiem Jana Wójcika odbyły się Dni Sportu Szkolnego. Składały się z pięciu elementów: biegu patrolowego z odwiedzeniem grobów żołnierzy, turnieju tenisa stołowego, piłki ręcznej, biegu przełajowego oraz wieloboju lekkoatletycznego.
W czerwcu pod kierunkiem Stanisławy Przywitowskiej kl. VII i VIII wyjechały na wycieczkę do Gdańska (zdjęcie na stronie internetowej). Klasy najmłodsze zaś wyjechały na biwak nad jezioro w Truplu. Opiekunkami były Halina Bielawska i Anna Sulima.
W międzyczasie 10 czerwca odbyło się pożegnanie absolwentów klasy VIII. Szkołę ukończyło 9 uczniów, z których 4 zostało nagrodzonych. Wszyscy podjęli dalszą naukę. Pięcioro - w szkołach średnich, pozostali w szkołach zawodowych. Zdjęcie tej klasy wraz z gronem pedagogicznym na stronie szkolnej (zobacz).
Jan Wójcik

Nr 1 (37)/Styczeń 2009 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Witam Państwa w nowym 2009 roku. Rozpoczynamy czwarty rok wydawania gazetki. Sądzę, że inicjatywa ta okazała się słuszna. Dziękuję więc wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczyniają się do powstawania kolejnych numerów. Mam nadzieję, że krąg osób pomagających rozszerzy się. Historię szkoły przerwałem na czerwcu 1981 roku.

Nowy rok szkolny 1981/82 rozpoczął się dwiema zmianami w kadrze. Przybyli do szkoły Teresa Weiner (obecnie Wójcik) i Jan Wójcik. Rok szkolny rozpoczęło 142 uczniów. 17 września tradycyjnie klasa VI pod kierownictwem Haliny Bielawskiej udała się do malborskiego zamku (ZDJĘCIE w dziale Archeologia). Dwudziestego października, wyjątkowo w Kisielicach, odbyło się pasowanie I klasy na ucznia. Pasowania dokonał Dyrektor Gminny Szkół Wacław Prusik ( ZDJĘCIE ). W listopadzie szkoła ponownie otrzymała nagrodę za zajęcie pierwszego miejsca w województwie za akcję "Każdy uczeń spożywa w szkole 0,25 l mleka".
14 grudnia rozpoczęły się już przyśpieszone ferie, związane z ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Przerwa w nauczaniu trwała do 3 stycznia 1982 roku. W tym czasie wszyscy nauczyciele zobowiązani zostali do pełnienia dyżurów w szkole, a od 16.01.1982 r. we wszystkie soboty odbywały się zajęcia rekreacyjno-sportowe. Stan wojenny dla mnie, młodego wówczas nauczyciela, był ważnym doświadczeniem. Wiązało się to przede wszystkim ze wzmożoną kontrolą wszelkich naszych poczynań - zwłaszcza tego, co mówimy naszym uczniom. Do szkoły zaczęły przyjeżdżać specjalne kontrole cywilno - wojskowe, które spotykały się na rozmowach z nauczycielami i osobno z klasami. Wprowadzono godzinę policyjną i specjalne przepustki na przekraczanie granic województwa.
W styczniu 1982 roku rozpoczął działalność sklepik szkolny z inicjatywy Samorządu Szkolnego. W tym też miesiącu zorganizowano akcję humanitarną "Pomagamy powodzianom", którą zorganizowało szkolne koło PCK, drużyna ZHP oraz Rada Pedagogiczna. Zebrano 7000 zł, które przekazano na konto powodzian. W lutym odbył się kulig do Klim i z powrotem. To były wtedy prawdziwe zimy!
Stan wojenny nie spowodował zakłóceń w realizacji programu imprez szkolnych. Odbyły się więc tradycyjne uroczystości związane z Dniem Kobiet. W dniach 20-30 kwietnia przeprowadzono szkolną akcję na rzecz środowiska. W jej ramach posadzono 2000 sztuk krzewów ozdobnych wokół szkoły, 500 sztuk krzewów wokół świetlicy wiejskiej.
Obowiązkowo należało obchodzić święto 1-go Maja, zaś 29 maja odbyły się obchody Dnia Dziecka. Były zawody sportowe, pokaz filmu i przejażdżki na bryczkach. 30 czerwca zakończył się ten wesoło-smutny rok szkolny. Byliśmy mocno ograniczeni specjalnymi ustawami stanu wojennego. Na zakończeniu roku obecny był główny wówczas sponsor szkoły - niezapomniany Stefan Omieczyński.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

ARCHIWUM 2008

 

 

 

Nr 12 (36)/Grudzień 2008 INDEX

O św. Mikołaju, Bożym Narodzeniu słów kilka...

Zbliża się czas radosnych dni. Grudzień to miesiąc wielu oczekiwań. Adwent, Mikołaj, Boże Narodzenie, Sylwester to najważniejsze dni. Adwent to okres przygotowania i wyczekiwania narodzin Jezusa a jednocześnie zapowiedź Jego powrotu. Nazwa pochodzi od łacińskich słów Adventus Domini - przyjście Pana. W okresie adwentu w niektórych krajach robi się wieniec adwentowy. Zwyczaj ten sięga IX w. Wieniec stanowią cztery świece umieszczone w kandelabrze lub lichtarzach. W każdą niedzielę zapala się jedną z nich, odmawiając modlitwę. Pierwsza symbolizuje nadzieję, kolejne pokój, radość i miłość. Wieniec adwentowy bywa zwykle ozdobiony liśćmi z ostrokrzewu, bluszczu, bądź świecidełkami. Barwą liturgiczną okresu Narodzenia Pańskiego jest biel. Jest to barwa czystości i niewinności.
Święty Mikołaj z Miry żył w latach 270 - 345. Historia i legenda splatają się w przypadku tego niezwykle lubianego i czczonego tak mocno świętego, że trudno wyłuskać rzeczywistość. Właśnie z tego powodu stał się patronem m.in. dzieci, dziewic, ministrantów, uczniów i nauczycieli, pielgrzymów i podróżujących, rolników i rybaków. Jest m.in. opiekunem szczęśliwego małżeństwa. Po śmierci został pochowany w Mirze, skąd w 1087 roku, po zniszczeniu miasta przez Turków, jego relikwie zabrali włoscy kupcy z Bari. Zbudowali wspaniały kościół św. Mikołaja, w którym do dziś czci się relikwie świętego. Jego kult rozpowszechnił się na całym świecie. Szóstego grudnia św. Mikołaj przychodzi do dzieci z workiem prezentów i rózgą...

Sylwester - patron zwierząt domowych, udanych zbiorów i "szczęśliwego Nowego Roku" był papieżem w latach 314 - 335. Jego imieniem nazwano ostatni dzień roku. Na obrazach jest przedstawiany z pastorałem, krzyżem i księgą, a także z gałązką oliwną, będącą symbolem pokoju.
W kończącym się za miesiąc roku życzę wszystkim zdrowia i radości z życia, wiecznego uśmiechu, którego często brakuje. Patrzmy z nadzieją na nowy 2009 rok. [reprodukcjie fotografii - źródło: www.pl.wikipedia.com oraz http://www.kosciol.pl]
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

Nr 11 (35)/Listopad 2008 INDEX

HISTORIA KOŚCIOŁA cd.

 

 

 

 

 

Nr 10 (34)/Październik 2008 INDEX

HISTORIA KOŚCIOŁA cd.
Fundatorzy i patronaci łęgowskiego kościoła.

W stropie naszego kościoła oprócz obrazów, które przedstawione były we wcześniejszych odcinkach, znajdują się herby fundatorów i kolejnych właścicieli Łęgowa: von Polentzów, von Kittlitzów, von Kleistów, von Hindenburgów i von Benckendorfów. W najbliższych numerach naszej gazetki chciałbym przypomnieć najważniejszych dla Łęgowa przedstawicieli tych rodów.

O patronackim charakterze kościoła łęgowskiego świadczą, jak pisze pan Witold Iwaszkiewicz w swojej monografii kościoła, dwa elementy: układ przestrzenny kościoła i fryz podstropowy. Umieszczenie loży kolatorskiej naprzeciwko ambony i w pobliżu ołtarza, a jednocześnie oddzielenie jej od reszty kościoła, eksponuje rolę patronów i jest typowe dla kościołów dworskich. Licznie też pojawiają się herby i monogramy Aleksandra von Polenz i jego żony, np. na predelli ołtarza czy na chorągiewce wieży. Wyjątkowy jest też podstropowy fryz ukazujący drzewo genealogiczne fundatora i jego żony. Północno - wschodnią ścianę zajmują tarcze herbowe przodków Aleksandra von Polentz, południowo - wschodnią zapełniają członkowie rodu von Kittlitz. Napisy umieszczone obok świadczą o silnym emocjonalnym stosunku do przodków, np. "Theophile von Polentz meines lieben Mutter", czyli Theophile von Polenz mojej kochanej matce. Czy "Justina von Hausen meiner Fraun Mutter", czyli Justina von Hausen matka mojej żony.
Podobny ton odnajdujemy po stronie żony von Polenza. Charakterystyczne jest także wyeksponowanie przywiązania i dumy z tradycji rodzinnej, czego świadectwem jest pisownia nazwiska wraz z imionami i pełną tytulaturą np. "Anna Freiherrin von Haydeck".
Oba rody wywodzą też swoje pochodzenie od Karola Wielkiego [ poczytaj w WIKIPEDIA lub Online-Encyklopedia - M.G.]. Celem więc założenia kościoła była nie tylko realizacja religijnych idei świątyni, ale również wyeksponowanie roli fundatora i patrona.
Łęgowo w rękach rodziny von Polenz znajdowało się od 1532 roku, kiedy to protestancki biskup sambijski Georg von Polenz otrzymał od Albrechta Hohenzollerna w dziedziczne lenno oraz tytuł starosty okręg Szymbark, w granicach którego leżały dobra łęgowskie. Gdy ten zmarł w 1550 roku, przekazał ziemię i tytuł synowi Teofilowi. Teofil podzielił swój majątek między czterech synów. Łęgowo dostało się w ręce Aleksandra, który w roku 1600 rozpoczął budowę kościoła renesansowego w miejscu zniszczonej świątyni gotyckiej.
Jan Wójcik

 

 

 

 

Nr 9 (33)/Wrzesień 2008 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Szkoła aktywnie uczestniczyła też w innych akcjach tego czasu. Przekazała cegiełkę w wysokości 200 zł na Komitet Budowy Pomnika Szpitala "Centrum Zdrowia Dziecka". Wzięła też udział w akcji Okręgowego Przedsiębiorstwa Surowców wtórnych z Gdańska, zajmując 12. miejsce w woj. elbląskim. Szkoła otrzymała nagrodę w wysokości 500 zł. W tym też roku w wakacje Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w Łęgowie zorganizował kolonie letnie w Poznaniu. Na kolonie te wyjechała spora grupa naszych uczniów. Zdjęcia z poznańskich kolonii ukażą się niedługo na stronie internetowej.
Rok szkolny 1980/81 rozpoczęło 137 uczniów i siedmioosobowe grono nauczycielskie, w którym nie zaszły żadne zmiany. Już we wrześniu Halina Bielawska zorganizowała wycieczkę do Malborka (ZDJĘCIE na stronie ARCHEOLOGIA).
W październiku szkoła nasza ponownie zwyciężyła w akcji "Każdy uczeń spożywa szklankę mleka" i otrzymała nagrodę pieniężną oraz puchar, a dyrektor szkoły Józef Blinkiewicz nagrodę indywidualną.
W grudniu i styczniu odbywały na szczeblu gminnym olimpiady przedmiotowe. Do etapu rejonowego zakwalifikowali się:
geografia - Marek Umiński,
historia - Andrzej Rosa,
biologia - Janusz Lambarski,
chemia - Cezary Przywitowski.
16 stycznia odbył się wielki bal karnawałowy zorganizowany przez p. Annę Sulimę i Halinę Bielawską. W ramach współpracy z POHZ szkoła miała możliwość zorganizowania kilku wycieczek oraz uczestniczenia w wypoczynku na kolonii w Poznaniu. Nasi uczniowie świetnie się tam sprawowali, o czym świadczą nadesłane listy pochwalne.
Otrzymała je szkoła, a nagrodzeni uczniowie to: Agnieszka Sulima, Wojciech Melerski, Joanna Bachor.
10 czerwca zakończono rok szkolny. Na uroczystość przybył I Sekretarz KG PZPR Gabriel Starbała.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

 

Nr 8 (32)/Sierpień 2008 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
W wakacje 1978 roku w dniach 9-25 lipca zorganizowany został obóz wędrowny w Beskidach, którego kierownikiem był dyr. Józef Blinkiewicz a zastępcą Roman Mrozek. Trasa obozu obejmowała Oświęcim, Żywiec, Myślenice i Kraków. Fotografie z tej wyprawy można obejrzeć na stronie internetowej.
Rok szkolny 1978/79 miał przynieść radykalną reformę systemu oświaty w Polsce. Na wzór radziecki rozpoczęło się wdrażanie 10-letniego systemu powszechnego. Objęta tym systemem została klasa I, której wychowawstwo powierzono Halinie Bielawskiej. Inauguracja roku odbyła się w Kisielicach, gdzie dyr. szkoły Stanisław Szybski, w obecności władz partyjnych przedstawił założenia nowego systemu kształcenia powszechnego. Uroczystość zakończyła się złożeniem kwiatów pod pomnikiem żołnierzy radzieckich.
Z wydarzeń szkolnych tego roku warto odnotować fakt przyznania dyr. Józefowi Blinkiewiczowi nagrody Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia za osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Stanisława Przywitowska została odznaczona odznaką "Zasłużony opiekun PCK". Uroczystość wręczenia nagród odbyła się z okazji Dnia Nauczyciela w Technikum Rolniczym w Kisielicach. W tym też roku szeroko rozwinięto akcję dożywiania w postaci szklanki gorącego mleka, którą objęto wszystkie dzieci.
Od 8 do 20 stycznia 1979 roku nastąpiła dodatkowa przerwa w nauce ze względu na zimę stulecia.
W kwietniu Dyrekcja Muzeum Zamkowego w Malborku wyróżniła troje uczniów naszej szkoły w konkursie "Co zawdzięczamy Ojczyźnie". Nagrodzone prace plastyczne pod kierunkiem Adaminy Matuszewicz wykonali:
Zenona Sobiech - "Piękne są nasze okolice", Cezary Przywitowski - " Jedziemy nad morze", Marzena Kosin - "Kolonia letnia".
Uroczystość zakończenia roku nastąpiła 13 czerwca w obecności członka Egzekutywy Komitetu Gminnego Artura Kopańskiego.
Rok szkolny 1979/80 obfitował przede wszystkim w sukcesy w akcji "Szklanka mleka". Akcja ta była priorytetem władz oświatowych. 13 października szkoła otrzymała puchar i nagrodę w wysokości 8000 zł od Kuratorium Oświaty w Elblągu. Pieniądze zostały przeznaczone w porozumieniu z Komitetem Rodzicielskim, którego przewodniczącym został wybrany Edward Jasiński, na zakup naczyń do szkolnej kuchni.
W styczniu zaś rozstrzygnięto konkurs "Każdy uczeń spożywa w szkole 0,25l mleka" na szczeblu krajowym. 14 stycznia Ministerstwo Oświaty i Wychowania przysłało pismo, w którym poinformowało o zajęciu przez szkołę łęgowską I miejsca w kategorii szkół podstawowych. Przyznano nagrodę pieniężną w wysokości 20000 zł. Akcja ta odbiła się echem w prasie lokalnej i ogólnokrajowej.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

Nr 7 (31)/Lipiec 2008 INDEX

HISTORIA SZKOŁY cd.
Zajęcia w roku szkolnym 1977/78 rozpoczęły się już 22 sierpnia. Po raz pierwszy pojawiły się dzieci w ognisku przedszkolnym w liczbie 25. Uczniów w pozostałych klasach było 147. W gronie nauczycielskim pojawiła się Wanda Zapadka, która przybyła ze szkoły w Goryniu. W uroczystym rozpoczęciu roku wzięli udział m.in. przedstawiciel Komitetu Gminnego PZPR Artur Kopański, przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego Eugeniusz Sobiech, kierownik zakładu opiekuńczego szkoły - GHZ Łęgowo - Jan Jabłoński. Uroczystość otworzyła przewodnicząca Rady Uczniowskiej uczennica klasy ósmej Barbara Ostrowska. Po południu nastąpiła inauguracja roku harcerskiego. Drużyna, którą nadal opiekuje się Anna Sulima, liczyła 36 harcerzy. Przy ognisku harcerze śpiewali, tańczyli, recytowali wiersze. Zdjęcia z tej uroczystości pojawiły się na stronie internetowej szkoły w zakładce archeologia.
Z innych uroczystości i wydarzeń tego roku oprócz stałych corocznych imprez warto odnotować udział 23 października delegacji Ligi Ochrony Przyrody w wojewódzkiej imprezie Młodych Przyrodników w Elblągu.
27 października odbyła się też tradycyjna wycieczka do Malborka klasy VI pod kierunkiem Haliny Bielawskiej.
Piątego listopada niezwykle uroczyście obchodzono 60. rocznicę Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej. Jak odnotowuje kronika szkolna, na uroczystość przybyła młodzież szkolna, nauczyciele i całe społeczeństwo wsi Łęgowo. Referat okolicznościowy wygłosił dyrektor szkoły Józef Blinkiewicz. Część artystyczną przygotowały Anna Sulima i Stanisława Przywitowska. Od 1 lutego do 15 marca 1978 roku uczniowie szkoły wzięli udział w konkursach przedmiotowych na szczeblu gminnym i rejonowym w Kwidzynie. Dwóch uczniów z klasy VIII zakwalifikowało się na zawodach rejonowych do wojewódzkich - byli to: Zbigniew Blinkiewicz z geografii i Zdzisław Jurkiewicz z chemii.
14 maja w Łęgowie przy szkole odbyły się gminne uroczystości obchodów Święta Ludowego. Na uroczystość przybyły władze gminne i wojewódzkie. W części artystycznej wystąpiły zespoły artystyczne ze Szkoły Podstawowej w Łęgowie, Kisielicach oraz Zespół Szkół Rolniczych w Kisielicach. Odbyły się też zawody sportowe, a na koniec zabawa taneczna w świetlicy. Uroczyste zakończenie roku szkolnego nastąpiło 9 czerwca.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

Nr 6 (30)/Czerwiec 2008   INDEX 
 HISTORIA SZKOŁY cd.

Rok szkolny 1975/76 rozpoczął się już 23 sierpnia w trudnych warunkach, bowiem przedłużył się remont kapitalny. Z wydarzeń związanych z akcentami politycznymi warto odnotować podjęcie zobowiązań na rzecz szkoły i środowiska w związku z VII Zjazdem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W ramach czynów naprawiono m.in. Drogę publiczną z Łęgowa do Klim. Wzięli w tym udział przede wszystkim harcerze.

W marcu 1976 roku odbyła się uroczystość 25-lecia pracy pedagogicznej dyrektora szkoły Józefa Blinkiewicza. Na uroczystość przybył Kurator Oświaty  i Wychowania w Elblągu W. Hrynkiewicz, który uhonorował Józefa Blinkiewicza specjalnym dyplomem. Rok szkolny zakończył się w obecności członka egzekutywy Komitetu Gminnego PZPR w Kisielicach Artura Kopańskiego.

Promocję uzyskało 154 uczniów na ogólną liczbę 162. Klasę ósmą ukończyli wszyscy - 14. W następnym roku szkolnym 1976/77 w kadrze nauczycielskiej pozostała Halina Filbrandt. Do klasy pierwszej przybyło 21 dzieci, a w ósmej znalazło się ich 20. We wrześniu odbyła się wycieczka do Malborka pod kierunkiem Haliny Bielawskiej.

25 września 1976 nastąpiło uroczyste otwarcie roku harcerskiego pod hasłem "Zorganizowane miasteczka dla zuchów". 12 października z okazji Dnia Wojska Polskiego harcerze naszej szkoły wręczyli chustę harcerską weteranowi H. Antoniewskiemu.

26 listopada 1976 roku wprowadzono w szkole akcję „szklanka mleka”. Objęto nią wszystkich uczniów. W ramach ogólnopolskiej akcji zbiórki złomu drużyna harcerska pozyskała 3 tony tego surowca wtórnego. W styczniu szkoła była wizytowana przez wizytatora kuratorium Bronisława Niedźwiedzkiego. 28 marca harcerze pod kierunkiem Anny Sulimy wzięli udział w uroczystościach 30-lecia śmierci Karola Świerczewskiego, wówczas patrona kisielickiej szkoły. W kwietniu Stanisława Przywitowska zorganizowała Miesiąc Kultury Zdrowotnej w ramach akcji Polskiego Czerwonego Krzyża.

Czwartego czerwca nastąpiło uroczyste zakończenie roku szkolnego. Z tej okazji wykonano zdjęcia kl. VI, VII i VIII wraz z wychowawcami. Zdjęcia te są dostępne na stronie internetowej w zakładce "absolwenci". 

Jan Wójcik

 

 

 

 

Nr 5 (29)/ Maj 2008 INDEX
Kaplice, które łączą...
Jan Paweł II, jeszcze przed wyniesieniem na tron w Rzymie, powiedział w Krakowie następujące słowa o znaczeniu Sanktuariów Maryjnych: "Sanktuaria stanowią kapitał Kościoła, ponieważ są ośrodkami proklamacji Słowa Bożego i sprawowania sakramentów, są ośrodkami modlitwy i spotkania się Kościoła w szerszym zakresie niż parafia. Są miejscem, gdzie doświadczenie pątnika splata się z życiem Maryi, a doświadczenie Narodu, Ojczyzny, regionu w nieustanną miłość Kościoła i Jego Matki".
Człowiek w swojej istocie potrzebuje obecności drugiego człowieka. Dla takiego wspólnego przebywania potrzebne jest odpowiednie miejsce. Oprócz domu rodzinnego, różnych instytucji, takim miejscem zbiorowego współistnienia ludzi jest też Sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej w Łęgowie.
Opowiadał mi kiedyś Ks. Leon Dąbski o początkach naszego sanktuarium. Z rozmowy tej najcenniejsze, co zapamiętałem, to niezwykła aktywność mieszkańców w zbudowaniu kapliczek, które zaistniały wokół naszej świątyni. Każda kapliczka to dzieło określonej grupy mieszkańców Łęgowa. To oni właśnie mogą od lat bezpośrednio identyfikować się ze swoim dziełem. Uważam, że takie wyzwolenie wśród ludzi entuzjazmu i dobrej woli w zbudowaniu czegoś, co wszystkim służy, to najpiękniejsze momenty w ich życiu. Docenia się to dopiero później. (Warto by więc ocalić od zapomnienia nazwiska tych ludzi, może ktoś je pamięta?) Ważna jest również świadomość, iż za swoje dzieło twórca jest wciąż odpowiedzialny. Musi dbać o to, by ono trwało, wciąż przyciągało i inspirowało następców - młodzież i dzieci Łęgowa.
Mija właśnie 20 lat od czasu rozpoczęcia Uroczystości Fatimskich w Łęgowie. Uroczystości te, poza aspektem religijnym, mają właśnie tę drugą cenną wartość, o której mówił nasz Papież. Łączą mieszkańców naszej wsi we wspólnym spotkaniu na kościelnym wzgórzu. Są okazją perygrynacji wokół świątyni i modlitwy przy kapliczkach, które są dziełem ich samych. Warto więc w tym momencie przyjrzeć się czy kapliczki nie ucierpiały przez upływający czas, czy nadal ich wygląd spełnia zamierzenia twórców. Artyści wielokrotnie poprawiają swoje dzieła. Wierzę, że łęgowscy twórcy kapliczek oprócz religijnego przeżycia i skupienia zwrócą uwagę na obecny stan ich wcześniejszego wysiłku.
Życząc niezapomnianych wrażeń z okazji majowych uroczystości, wierzę w zbiorową mądrość i aktywność naszej społeczności.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

Nr 4 (28)/ Kwiecień 2008 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.
Rozpoczęcie roku szkolnego 1974/75 nastąpiło 2 września pod hasłem "Nasza nauka i praca społeczna w szkole i w środowisku przykładem dobrej roboty". Do nauki przystąpiło 177 uczniów. Kadrę stanowili - dyr. Józef Blinkiewicz, Adamina Matuszewicz, Anna Sulima, Barbara Banakiewicz, Halina Bielawska.
W czasie wakacji rozpoczęto kapitalny remont budynku szkolnego. Remont ten objął wykonanie elewacji, położenie dachu, prace malarskie, elektryczne, hydrauliczne. Na piętrze budynku przygotowane zostały dwa mieszkania dla nauczycieli i dwie izby lekcyjne, pokój nauczycielski i kancelaria szkoły. Ukończenie remontu nastąpiło w listopadzie. W prace na rzecz szkoły szeroko włączyła się młodzież szkolna, która uporządkowała boiska szkolne oraz pomogła przy wykopkach w POHZ-cie i u rolników indywidualnych.
Z imprez kulturalnych warto odnotować obchody Dnia Wojska Polskiego, na które przybyli kombatanci walk Lenino-Berlin i dzielili się swoimi wspomnieniami.
W listopadzie odbyły się biegi przełajowe w Kisielicach. Reprezentacja szkoły zajęła trzecie miejsce.
Pozostałe uroczystości szkolne odbyły się zgodnie z corocznym planem imprez szkolnych w większości przygotowane przez harcerzy pod kierunkiem Anny Sulimy.

Teraz chwila na podziękowania.

Dziękuję Panu Witoldowi Iwaszkiewiczowi, który jest autorem świetnej pracy magisterskiej, dotyczącej historii naszego kościoła i jego wystroju. Wielokrotnie z niej korzystałem, ukazując przeszłość naszej pięknej świątyni. Pragnę nadmienić, że Pan Witold nawiązał z nami współpracę i jest cennym krytykiem naszych poczynań, zresztą nie tylko. Czynnie zaangażował się we wzbogacanie naszej strony internetowej. Dostarczył nam cennych informacji o sławnych mieszkańcach Łęgowa.

Dziękuję absolwentom, zwłaszcza Pani Barbarze Barć-Goryńskiej, która wzbogaca naszą stronę o wspomnienia, a ostatnio przysłała piękny album o Dolnym Śląsku, z którym związała swoje życie po opuszczeniu Łęgowa. Takie kontakty są niezwykle miłe.
Dziękuję Panu Markowi Gołembiewskiemu, który jest administratorem naszej strony. Czyni to ze smakiem i wyczuciem. Poświęca wiele swego prywatnego czasu. Liczba odwiedzin naszej strony świadczy, iż pomysł tak przygotowanej informacji o Łęgowie był trafny.
Nasza piękna miejscowość zaczyna być rozpoznawalna i przyciąga uwagę nie tylko mieszkańców obecnych i byłych, ale zdobywa też nowych sympatyków.
Jan Wójcik

 

 

 

 

 

Nr 3 (27)/ Marzec 2008 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.
W roku szkolnym 1972/73 nastąpiła zmiana w kadrze nauczycielskiej. W miejsce Gabrieli Bernaciak przybyła Halina Bielawska ze Szkoly Podstawowej w Januszewie. We wrześniu przeprowadzono remont urządzeń sportowych na boisku szkolnym. Oprócz tradycyjnych imprez szkolnych, wynikających z corocznego kalendarza, na wiosnę 1973 roku odbyły się zawody sportowe. Reprezentacja łęgowskiej szkoły w piłce ręcznej pokonała Pławty Wielkie. W maju kl. VII i VIII pojechała na wycieczkę do Olsztyna i Grunwaldu. Opiekunami byli Stanislawa Przywitowska i Zygfryd Licznerski. W maju czynem społecznym wykonano ogrodzenie szkoły. Rok szkolny ukończyło 171 uczniów, z czego 12 nie uzyskało promocji do następnej klasy.
Kolejny rok szkolny 1973/74 rozpoczęło 162 uczniów. Z kadry ubył Zygfryd Licznerski, który przeniósł sie do Kisielic. Większość uroczystości szkolnych przygotowywała drużyna harcerska pod kierunkiem Anny Sulimy. Szkoła przystapiła do Turnieju Wiedzy Obywatelskiej, który został ogłoszony z inicjatywy Kwatery Głównej ZHP. Koordynatorem konkursu w szkole została Anna Sulima. W tym roku szkolnym w ramach czynów społecznych młodzież wykonała szereg prac porządkowych w szkole i na boisku. Dla uczczenia XXX-lecia Polski Ludowej wykonano szereg gazetek, dekoracji informujących o osiagnięciach PRL. W maju Związek Harcerstwa Polskiego zorganizował imprezę pod nazwą "Srebrne nutki". Do Kisielic zjechały drużyny harcerskie, by wziąć udział w konkursie. Drużyna z Łęgowa zajęła drugie miejsce w tej muzycznej imprezie. W tym miesiącu odbył się też w szkole konkurs na najładniejszą wystawkę z okazji Dni Oświaty, Kultury, Książki i Prasy. Zwyciężyla kl. V. Warto podkreślić, że obchody tych dni miały bardzo dobry wpływ na poprawę czytelnictwa wśród dzieci i młodzieży. W czerwcu drużyna harcerska Anny Sulimy zajęła III miejsce w rozgrywkach piłki ręcznej. Klasy VI i VIII pod opieką Stanisławy Przywitowskiej i Jadwigi Jurkiewicz pojechały na wycieczkę do Malborka. Przed zakończeniem roku szkolnego harcerze zorganizowali biwak w lesie z prawdziwą grochówką. 20 czerwca nastąpiło zakończenie roku. Promocji nie uzyskało ośmiu uczniów. Zdjęcia z wycieczki do Malborka oraz absolwentów z roku 1973/74 dostepne są na stronie internetowej szkoly.
Zwracam się z prośbą o podanie nazwisk tych, którzy rozpoznają siebie.
Jan Wójcik

 

 

 

 

Nr 2 (26)/ Luty 2008 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.
Rok szkolny 1970/71 przyniósł kolejna zmiane w kadrze pedagogicznej. W miejsce Elżbiety Gajewskiej, która przeniosła sie do Kisielic, przybył Zygfryd Licznerski. 17 września odbyla sie bardzo ciekawa wieczornica poświecona rocznicy wybuchu II wojny światowej przygotowana przez Stanisławę Przywitowską. W tym roku szkolnym szczególnie uaktywniła się praca drużyny harcerskiej, która przejęła Anna Sulima. Harcerze przygotowali ciekawe programy artystyczne z okazji Dnia Wojska Polskiego oraz wręczenia 18 października 1970 roku sztandaru dla miejscowej jednostki Zwiazku Bojowników o Wolność i Demokrację. W uroczystościach tych uczestniczyła cała wieś oraz władze powiatowe i wojewódzkie. Po oficjalnej cześci wystapiła mlodzież szkolna. Harcerze przygotowali też akademię z okazji 53 rocznicy Rewolucji Październikowej i wieczornicę andrzejkowa.
Kronika, niestety, nic nie wspomina o tragicznych wydarzeniach grudniowych w Gdańsku i Gdyni. W maju 1971 roku klasa VII i VIII wyjechały na wycieczkę właśnie do Gdańska. Zwiedzano Westerplatte, katedrę w Oliwie, Muzeum Wojska Polskiego.
W czerwcu Zygfryd Licznerski zorganizowal wycieczkę rowerową do Szymbarka. Rok szkolny kończy 170 uczniów, z czego 14 nie otrzymalo promocji do dalszych klas. Z 14 absolwentów klasy VIII pięciu zdecydowało się kontynuować naukę w szkołach średnich i zawodowych. Pragnę nadmienić, że zdjęcia z opisywanych wycieczek, biwaków, obozów są i będą systematycznie zamieszczane na stronie internetowej szkoły. Wszyscy, którzy rozpoznają siebie i nie są podpisani, proszeni są o przekazanie swego imienia i nazwiska w jakikolwiek sposób do szkoły, a wpisy zostaną uzupełnione.
Rok szkolny 1971/72 nie przynosi zmian kadrowych. Obok cyklicznych imprez szkolnych, warto odnotować udział trojga uczniów A. Piotrowskiej, A. Kosina i M. Przywitowskiego w olimpiadzie humanistycznej w Kisielicach. Wszyscy zakwalifikowali się do etapu powiatowego. Tam III miejsce osiagnęła Anna Piotrowska, która w ten sposób zakwalifikowała się do olimpiady wojewódzkiej. Uczniów przygotowała Stanislawa Przywitowska. W marcu 1972 roku rozpoczeto budowę czterorodzinnego domu nauczycielskiego. Inwestorem budowy było Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Kisielicach. W maju klasa VIII udała się na wycieczkę do Grudziądza pod opieką Gabrieli Bernaciak. Rok szkolny ukończylo 176 uczniów, nie otrzymało promocji 13 uczniów a 26 ukończyło klasę ósmą.
Bardzo się cieszę, że dużo naszych czytelników pozytywnie zareagowalo na mój apel i zaczęło przekazywać swoje pamiątki z lat szkolnych do naszej strony internetowej. Opinia o funkcjonowaniu tej strony jest bardzo pozytywna, wiem to od wielu moich przyjaciół i znajomych, którzy nie są bezpośrednio związani ze szkołą i Łęgowem.
Jan Wójcik

 

 

 

 

Nr 1 (25)/ Styczeń 2008 INDEX
Na koniec 2007 roku refleksji słów kilka ....
Długo zastanawiałem się nad tematem pierwszej strony tego numeru gazetki.
W zasadzie miał to być kolejny odcinek historii łęgowskiej szkoły. Zdecydowałem jednak inaczej. Mijają dwa lata edycji naszej lokalnej informacji. W zamierzeniu Ks. Proboszcza i moim miało to być pismo, na łamach którego pojawiać się będą różnorakie informacje. Wielokrotnie apelowałem o to, bowiem nasze pierwotne zamierzenie było tylko sygnałem do obudzenia aktywności ludzi związanych w jakikolwiek sposób z Łęgowem. Właśnie przeglądam stronę internetową naszej szkoły. Na forum gości pojawiają się głosy, że gazetka opowiada tylko o kościele i o szkole. Karol prosi o fotografie dawnego Łęgowa, Edyta chce więcej informacji o uczniach naszej szkoły i wynikach w nauce. Internauci twierdzą, że szkoła i kościół to za mało. Zgadzam się z tym. Moim i Ks. Proboszcza pragnieniem jest ocalenie historii Łęgowa od zapomnienia.

Prosiłem o to w gazetce nr 2/2006, 9/2006, 11/2006, 1/2007. Ponawiam swój apel i składam konkretne propozycje.
Możemy wprowadzić do gazetki np. takie tematy:
- wspomnienia najstarszych mieszkańców Łęgowa, którzy zasiedlali po wojnie te tereny - tu widzę wielką rolę dzieci i wnuków, którzy spiszą relacje swoich babć i dziadków.
- biografie ludzi, którzy sprawowali w Łęgowie różne funkcje.
- historie życia absolwentów naszej szkoły, którzy zrobili jakąś karierę (w polityce, biznesie, życiu społecznym) i są dumni ze swoich łęgowskich korzeni,
- zamierzam w przyszłości publikować listy absolwentów, opisać ich dokonania i sukcesy w łęgowskiej szkole,
- możemy publikować wszelkie wypowiedzi mieszkańców obecnych i byłych Łęgowa, którzy podzielą się swoimi przemyśleniami.
Zwiększenie ilości stron naszej gazetki nie stanowi żadnego technicznego problemu. Zakres tematyczny również. Oczekuję osobiście na forum internetowym naszej szkoły na konkretne propozycje współpracy. Można to również uczynić listownie (na przykład na adres szkoły).
Miały być refleksje ... Czytam akurat wpis Magdy z Nowego Jorku z dnia 29.09. 2007 roku. "Łęgowo fajna wioska ... miła, spokojna i w ogóle, ale ludzie ją zamieszkujący są zupełnie inni ...zawistni itd. Szkoda. To psuje charakter wsi".
Nie wiem, kim jest ta Magda. Pewnie ją znam, wszak z Łęgowem związałem się od 1.09.1981 roku. To 26 lat. Sporo czasu. Więcej niż połowa mego życia. Jak mogę skomentować ten niezbyt przyjemny wpis?
Z natury jestem raczej wesołym, nastawionym na widzenie w ludziach tej dobrej strony, człowiekiem. Nie przeczę, że spotkałem się przez te spędzone w Łęgowie lata z zawiścią, pomówieniami, donosami, itp. Nigdy jednak moja reakcja na tego rodzaju zjawiska nie przysłoniła mi pewnej ogólnej myśli o Łęgowie, o życiu. Jest to refleksja, która jest sprzeczna z Szekspirowską wizją losu człowieka zawartą w "Makbecie".
" Życie jest tylko przechodnim półcieniem
Nędznym aktorem, który swoją rolę
Przez parę godzin wygrawszy na scenie
W nicość przepada - powieścią idioty,
Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą".
Tak mówi w finale sztuki Makbet. Pesymistyczna to ocena ludzkiego bytu. Osobiście nie zgadzam się z nią. Każdy z nas swoimi czynami zapisuje powieść swojego życia. Fakt, że trwa ono niezwykle krótko wobec wieków historii. Tym bardziej więc chodzi o to, by autor tej powieści nie był głupcem. Nie marnujmy więc życia na lokalne zawiści, plotki. Jesteśmy przecież Europejczykami w szerokim tego słowa znaczeniu. Budujmy przyszłość naszego Łęgowa. Dla naszych następców. Niech oni będą dumni z nas, swoich przodków. Niech czerpią natchnienie z naszych dokonań, niech dołożą kolejną cegłę na fundamenty, które my stworzyliśmy. Chodzi więc o to, by taką powieść o życiu każdego z nas spisaną choćby w pamięci innych ludzi, chciał ktoś przeczytać, zatrzymać w myślach, by nasze istnienie nie pogrążyło się w mrokach nicości ...
Jednym ze sposobów zapisania swego losu jest obecność na łamach gazetki "Łęgowo", która zaistniała nie tylko na papierze, ale i w dostępnym na całym świecie Internecie.
Życzę Państwu w 2008 roku pozytywnych emocji i radości istnienia oraz konstruktywnej współpracy z twórcami naszego pisma.

Jan Wójcik

 

ARCHIWUM 2007

 

Nr 12 (24)/ Grudzień 2007 INDEX
Bożonarodzeniowa radość życia

W łęgowskim kościele, w ołtarzu głównym, znajdują się dwie jońskie kolumny na wysokich cokołach, podpierające płaskie belkowanie. Cokoły tych kolumn pokryto malowidłami. Cokół prawej kolumny zdobi od frontu "Zwiastowanie", zaś lewy ozdobiono "Narodzeniem Chrystusa".
Zwiastowanie i narodziny Jezusa, to dwa niezwykle radosne wydarzenia. Wielkim tematem, który łączy Stary i Nowy Testament, jest oczekiwanie na Mesjasza. Oczekiwano, że Mesjasz, Boży pomazaniec, wypełni misję szczególną - przyniesie Boże błogosławieństwo. Wielu wierzyło, że jego mądrość i sprawiedliwość będą tak wielkie, iż nawet poganie nawrócą się na wiarę w Boga. Czytamy w Psalmach Salomona: "Aż przyjdą narody pogańskie z krańców świata, aby ujrzeć chwałę Jego". Jezus Chrystus jest spełnieniem tych proroctw.
Ewangelie według św. Mateusza i św. Łukasza dostarczają nam szczegółów na temat tego, co stało się w jednym z najbardziej świętowanych i czczonych wydarzeń Biblii - narodzin Jezusa.
Św. Łukasz mówi o tym, jak anioł Gabriel zwiastuje Maryi z Nazaretu, że porodzi syna. Ona zaś przyjmuje tę wieść z pełnym oddaniem się Bogu.
Zarówno Mateusz, jak i Łukasz podkreślają, że Jezus został cudownie zrodzony z dziewicy o imieniu Maryja, że była ona zaślubiona Józefowi z rodu Dawida i że dziecko przyszło na świat w Betlejem, mieście Dawidowym - wszystko według zapowiedzi Starego Testamentu.
Kiedy zbliża się czas narodzin Jezusa, cesarz August zarządza spis ludności. Józef i Maryja zmuszeni są wyruszyć do Betlejem. Nie mając gdzie się zatrzymać, Maryja rodzi w stajence. Anioł obwieszcza narodziny Jezusa pasterzom, którzy spieszą się złożyć pokłon Dziecięciu.
Św. Mateusz opisuje sny Józefa. W pierwszym śnie Józef dowiaduje się, że jego małżonka poczęła z Ducha Świętego.
Czas świąt Bożego Narodzenia rozpoczyna się Wigilią. Przełamanie się opłatkiem - chlebem, to gest miłości, przyjaźni, to wstęp do wieczerzy. Do wigilijnego stołu zasiadać mogą tylko przyjaciele. Zawczasu więc pogódźmy się z największym wrogiem, z niemiłym krewniakiem, zwaśnionym sąsiadem, bo los może nas razem posadzić przy wigilijnym stole.
W chwili, gdy na niebie pojawi się pierwsza gwiazda, miliony ludzkich rąk sięgną po opłatek. Niechaj radość tych dni pozostanie w naszych sercach i umysłach jak najdłużej, czego Państwu i sobie życzę.
Jan Wójcik

 

 

Nr 11 (23)/ Listopad 2007 INDEX
Historia szkoły - dokończenie tekstu z gazetki nr 9

27.04.1969 roku drużyna harcerska przygotowała imprezę wiosenną pt. "Wielki bal kwiatów". Zakończyła się ona zabawą taneczną.
1-go maja na pochodzie w Kisielicach szczególnie wyróżniała się pięknie umundurowana drużyna harcerska niosąca transparenty, szturmówki, chorągiewki...
Najstarsza klasa VIII liczyła 21 uczniów. Większość z nich podjęła dalszą naukę szkołach zawodowych i technikach, wraz z wychowawczynią Eugenia Iwaniuk na zakończenie roku zrobili sobie sesję zdjęciową, którą można podziwiać w szkolnej kronice.
Rok szkolny 1969/70 rozpoczął się w świeżo odmalowanych wnętrzach szkoły. W czasie wakacji odnowiono wszystkie pomieszczenia. W składzie rady pedagogicznej zaszła jedna zmiana. W miejsce Eugenii Iwaniuk przybyła Anna Czuperska (obecnie Sulima). W tym roku szkolnym standardowo odbywały się uroczystości wynikające z rocznego kalendarza imprez szkolnych. Na uwagę zasługuje działalność drużyny harcerskiej, która przejęła dominującą rolę w organizowaniu życia szkoły. Rok ten obfitował też w okrągłe rocznice. 17 września odbył się uroczysty apel przygotowany przez Stanisławę Przywitowską z okazji 30. rocznicy napaści Niemiec na Polskę. Elżbieta Gajewska z drużyną harcerską przygotowała akademię z okazji Dnia Ludowego Wojska Polskiego 12.10.1969 roku. W październiku odbyła się w szkole konferencja rejonowa na temat: "Nauczyciel jako organizator pracy w szkole i w środowisku". 6 listopada obchodzono 62 rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej. W roli głównej znowu wystąpili harcerze pod kierunkiem Elżbiety Gajewskiej. W dniach 12 - 13 listopada 1969 roku szkoła była wizytowana przez podinspektora oświaty Jana Pupka. Kontroli podlegała dokumentacja oraz hospitacja lekcji. Praca szkoły została oceniona pozytywnie. W styczniu tradycyjnie odbyła się zabawa noworoczna i kulig. 16 lutego 1970 roku w szkole odbyły się występy artystów z Warszawy, którzy przedstawili program o treści rewolucyjnej, 21 kwietnia rozpoczęły się uroczystości związane z 100 rocznicą urodzin Włodzimierza Lenina. W każdej klasie odbyły się pogadanki i przygotowano fotogazetki. Harcerze przygotowali konkurs wiedzy na temat życia Lenina i Kraju Rad.
Uroczystości 1 - majowe zbiegły się z 25 rocznicą PRL i 25. rocznicą wyzwolenia Warmii i Mazur. 30 kwietnia w szkole odbyła się uroczysta akademia, a w dniu następnym kontynuowano obchody tych rocznic w Kisielicach.
W czerwcu młodzież kl. VI i VII wyjechała pod kierunkiem Elżbiety Gajewskiej do zamku malborskiego. Rok szkolny zakończył się 20 czerwca. 35 uczniów wyróżniono nagrodami. Na ogólną liczbę 193 uczniów, osiemnastu nie otrzymało promocji do następnej klasy. Klasę VIII ukończyło 19.

Jan Wójcik

 

Nr 10 (22)/ Październik 2007 INDEX
O obrazach w ołtarzu głównym w kościele w czasach powojennych

W pierwszych latach po II wojnie światowej retabulum ołtarzowe zdobił "Sąd Ostateczny". Obraz ten przetrwał do 1956 roku. Dla wielu mieszkańców Łęgowa, pamiętających okropności wojny, umęczonych przesiedleniami, obraz przedstawiający sąd, niemieckiego autorstwa źle się kojarzył. W kilka lat po wojnie ludzie pragnęli innej symboliki - symboliki pokoju.
Ówczesny proboszcz Jan Przeworski postanowił zmienić ten stan rzeczy i zastąpił dzieło, które prawdopodobnie zostało oddane do konserwacji, obrazem Matki Bożej Pokoju z Jezusem trzymającym gałązkę oliwną.
Niedługo potem następują wydarzenia, w których główną rolę odgrywa Prymas Tysiąclecia Kardynał Stefan Wyszyński, więzień władz komunistycznych w Stoczku Warmińskim i Komańczy. Wraz z Karolem Wojtyłą skutecznie przywracali należną religii i kościołowi pozycję w Polsce. Wiązało się to z obchodami Tysiąclecia Chrztu Polski. Z inicjatywy Kardynała Stefana Wyszyńskiego po Polsce zaczyna się peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W ołtarzu pojawia się więc wizerunek Madonny Częstochowskiej, który przetrwa do 1998 roku.
Od 1988 roku w Łęgowie zaczynają się odbywać z inicjatywy Księdza Leona Dąbskiego nabożeństwa fatimskie. W dziesiątą rocznicę tych uroczystości w ołtarzu głównym pojawia się obraz A. Zamożniaka ukazujący scenę widzenia w Fatimie, jakiego doznały dzieci (Łucja, Franciszek i Hiacynta) w 1916 i 1917 roku. Dokładnie 13 maja 1917 roku ukazała się im, po uprzednich pojawieniach się anioła, Matka Boska (13 maja 1981 roku Ali Agca strzelał do Jana Pawła II).
Obecny obraz w ołtarzu zasłania Figurę Matki Bożej Fatimskiej. Figura ta jest odsłaniana od maja do października w 13-tym dniu miesiąca podczas nabożeństw, następnie niesiona w uroczystej procesji. W Łęgowie realizuje się w ten sposób prośbę wyrażoną przez Maryję w czasie objawienia: "Czyńcie pokutę, odmawiajcie różaniec".
Warto zaznaczyć, że wspomniane wcześniej obrazy znajdują się nadal w naszej świątyni. Zmiany tych obrazów świadczą o aktywności kościoła, wynikają z nowych wyzwań i potrzeb wiernych.
Jan Wójcik

 

Nr 9 (21)/ Wrzesień 2007 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.

Nowy rok szkolny 1967/68 rozpoczęło 219 dzieci. Do grona pedagogicznego przybyła Teresa Sobieśniewska. Ten rok był zdominowany obchodami 50 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej. Obowiązek uczczenia tego wydarzenia nie ominął i naszej szkoły. 6 listopada 1967 roku w szkole zgromadzili się prawie wszyscy mieszkańcy Łęgowa. Referat wygłosił kierownik szkoły Józef Blinkiewicz, uczniowie pokazali słowno-muzyczny montaż literacki.
Od 16 listopada w szkole zorganizowano dla rodziców Uniwersytet Powszechny. Na cotygodniowe wykłady (w czwartki) przybywało ok. 30 osób. 20 listopada na urlop macierzyński odchodzi Stanisława Przywitowska. Jej miejsce zajmuje czasowo Andrzej Wodzicki, w styczniu tradycyjnie odbywa się choinka i harcerski kulig. Święto Pracy to udział nauczycieli, uczniów i mieszkańców wsi w pochodzie w Kisielicach. 10 czerwca szkoła bierze udział w Powiatowych Igrzyskach Sportowych w Iławie. Startująca młodzież zajęła 4 miejsce w skali powiatu. Uczennica kl. VIII Barbara Marciniak otrzymała dyplom za zajęcie III miejsca w czwórboju lekkoatletycznym. Z końcem roku ze szkoły odeszły Maria Romaniejko i Teresa Sobieśniewska.
Następny rok szkolny 1968/69 to kolejne zmiany w gonie pedagogicznym. Przybyły dwie nowe nauczycielki Gabriela Antczak i Elżbieta Gajewska. Naukę rozpoczęło 202 uczniów. 3 września uroczyście obchodzono 29 rocznicę wybuchu II wojny światowej. Kolejną ważną rocznicą było 25-lecie Ludowego Wojska Polskiego, 12 października 1968 roku odbyła się uroczysta akademia z tej okazji. 20 października dokonano dekoracji budynku szkolnego w związku z V Zjazdem PZPR i 51 rocznicą Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej. Drużyna harcerska pod kierownictwem Elżbiety Gajewskiej przygotowała część artystyczną. 9 listopada zakończono modernizację boiska szkolnego. Przy pomocy Komitetu Opiekuńczego PGR Łęgowo wykonano skocznię, boisko do piłki ręcznej, piłki siatkowej, równoważnię i drążki do przewrotów.
W tym roku szkolnym szczególną aktywność przejawiała drużyna harcerska, która zorganizowała Dzień Nauczyciela, Andrzejki, choinkę noworoczną, a 17 lutego 1969 roku kulig. Razem ze Szkolnym Kołem Turystyczno-Krajoznawczym harcerze przygotowali trasę kuligu: Łęgowo - Gałdowo. Na zakończenie odbyło się spotkanie przy herbacie i tańcach. Z kuligu zachowała się też dokumentacja fotograficzna.
Jan Wójcik

 

 

Nr 8 (20)/ Sierpień 2007 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.

W roku szkolnym 1965/66 nastąpiła kolejna zmiana personelu pedagogicznego. W miejsce Renaty Banikowskiej pojawiła się Natalia Banaszek. Uroczystość rozpoczęcia roku szkolnego zaszczycił swoją obecnością przedstawiciel Komitetu Powiatowego PZPR ob. Fanclał. Rok szkolny rozpoczęło 208 uczniów, do klasy I przybyło 23 a najstarsza VII liczyła 15 dzieci. 25 października nastąpiła uroczysta inauguracja roku harcerskiego. Na boisku szkolnym odbyło się ognisko harcerskie połączone ze świętem pieczonego ziemniaka. Całość imprezy prowadziły drużynowe: Natalia Banaszek i Barbara Staniak. W tym roku na uwagę zasługuje oprócz tradycyjnego kalendarza szkolnego (rocznica rewolucji październikowej, andrzejek, choinki, Dnia Kobiet, 1-go Maja), spotkanie z weteranami walk Ludowego Wojska Polskiego z okazji 1000-lecia Państwa Polskiego, które odbyło się 23 kwietnia. W uroczystości wzięli też udział oficerowie służby czynnej LWP.
Następny rok 1966/67 to kolejna duża zmiana w polskiej oświacie. Rozpoczęto realizację programu klasy VIII. W związku z tym grono pedagogiczne powiększyło się. Przybyły dwie panie: Irena Romanowska i Eugenia Iwaniuk. Rok szkolny rozpoczęło 218 uczniów, do klasy I przybyło 25 dzieci. W tym roku szczególnie wyróżniły się dwie organizacje szkolne: ZHP i PCK. Zorganizowały one szereg czynów społecznych i imprez szkolnych. 21 XI uczniowie wyjechali do teatru w Grudziądzu na sztukę "Czarniecki i jego żołnierze". W styczniu szkołę wizytował podinspektor oświaty Jan Piepka.
Pierwsza historyczna klasa ósma składała się z 5 chłopców i 10 dziewczynek. Najlepszymi uczennicami były: Janina Marciniak i Anna Sikorska. Wychowawczynią tej klasy była Maria Romaniejko. Klasa ta podczas badania wyników nauczania z matematyki 7 maja zajęła II miejsce w skali powiatu.
Kolejny raz odbyło się spotkanie z oficerami Ludowego Wojska Polskiego.
W czerwcu przeprowadzono remont dachu na budynku szkolnym. Rok szkolny zakończył się 24 czerwca. Promocji nie uzyskało 25 uczniów. Klasę ósmą ukończyli wszyscy w liczbie 15.
W czasie wakacji w szkole przebywały w ramach współpracy dzieci z powiatu ostródzkiego, które zwiedziły szkołę, kościół, Państwowe Gospodarstwo Rolne.
Jan Wójcik

 

Nr 7 (19)/ Lipiec 2007 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.

Rok szkolny 1963/64 rozpoczął się kolejnymi zmianami w gronie pedagogicznym. Przybyły dwie nowe nauczycielki: Kałaska Elżbieta i Barcikowska Renata. Do klasy pierwszej przybyło 27 dzieci. Ogólna liczba uczniów wyniosła 206. Rozpoczęto odbudowę budynku gospodarczego.
28 września oddana została do użytku wiejska spółdzielnia. Dotychczas sklep mieści się w prywatnym pomieszczeniu. 24 listopada ukończono i oddano miejscowej społeczności świetlicę wiejską pod patronatem straży pożarnej. Z tej okazji urządzono huczną zabawę z loterią.
W szkole odbywały się różne uroczystości związane z XX-leciem Polski Ludowej. 22 lutego młodzież szkolna podjęła zobowiązanie polegające na pracach społecznie użytecznych, w ramach których porządkowano teren wokół szkoły oraz wykonano tor przeszkód dla celów wychowania fizycznego. W maju zakończono też odbudowę budynku gospodarczego. W szkole odbyła się konferencja rejonowa, którą prowadził kierownik wychowania pedagogicznego - Alfons Łobacki.
23 czerwca pożegnano klasę VII, którą ukończyło 15 uczniów. Dwa dni później odbyło się zakończenie roku szkolnego. Promocji do następnej klasy nie otrzymało 19 uczniów.
Rok szkolny 1964/65 rozpoczęło 202 uczniów, do klasy pierwszej przybyło 35 dzieci. Grono pedagogiczne powiększyło się o p. Barbarę Staniak.
Na uwagę zasługuje fakt zorganizowania w szkole Kursu Ogólnokształcącego dla dorosłych w zakresie klasy VII. Zgłosiło się 26 słuchaczy. Szkoła została wyróżniona za konkurs "Każde dziecko przyjacielem zwierząt". Uczniowie uczęszczali też zbiorowo do kina w Kisielicach m.in.. na film "Krzyżacy". W styczniu szkołę wizytował Stanisław Sędzik.
Oprócz tradycyjnej choinki noworocznej uroczyście obchodzono Międzynarodowy Dzień Kobiet oraz Dzień Dziecka, na który przybył sekretarz gromadzki Roman Bigda. Ten rok szkolny ukończyło 17 absolwentów klasy VII. Pracowite też były wakacje, bowiem w szkole przeprowadzono remont pomieszczeń i dachu. Kronika odnotowuje, iż prace te kosztowały 60 tys. złotych. Wydatnej pomocy udzieliło też miejscowe Państwowe Gospodarstwo Rolne. Warto też odnotować ciekawostkę, którą było zakupienie pierwszego telewizora marki "Klejnot".
Jan Wójcik

 

Nr 6 (18)/ Czerwiec 2007 INDEX
HISTORIA SZKOŁY cd.

Na początku roku szkolnego 1961/62 w gronie nastąpiła zmiana: w miejsce Waltera Wiśniewskiego przybyła Agnieszka Wantowska. W październiku dotychczasowy kierownik szkoły Metody Wantowski przeniósł się do powiatu słupskiego. Pełnienie obowiązków Inspektorat Oświaty w Iławie powierzył Stanisławie Przywitowskiej. W tym też miesiącu zorganizowano ogólnokształcący kurs dla pracujących. Liczba słuchaczy wyniosła 22. Większość to pracownicy PGR-u. W październiku zorganizowano "Szkołę Przysposobienia Rolniczego". Słuchaczami była młodzież z gospodarstw indywidualnych. Dziewiątego grudnia wybuchł pożar. Spaliły się zabudowana gospodarcze. Przyczyną pożaru była uszkodzona instalacja elektryczna.

W styczniu tradycyjnie zorganizowano w świetlicy choinkę. Cały rok przebiega pod hasłem podniesienia poziomu nauczania. Organizowano dodatkowe lekcje dla najsłabszych uczniów. W czerwcu musiano odwołać wycieczkę do Trójmiasta, ze względu na szalejącą tam czarną ospę. 19.06.1962 nastąpiło zakończenie roku szkolnego. Najlepsi Absolwenci - wtedy jeszcze VII klasa - otrzymali nagrody. Wśród nich byli: Aleksandra Piotrowska, Krystyna Radomska, Stanisław Chutkowski, Jan Sobiech, Halina Misiak, Jadwiga Kaniecka, Anna Lewicka. Dwie uczennice nie otrzymały świadectwa ukończenia szkoły.
23 czerwca nastąpiło zakończenie roku dla pozostałych uczniów. 31 otrzymało nagrody za naukę. W tym dniu poinformowano też, że nowym kierownikiem szkoły będzie Józef Blinkiewicz.

Rok szkolny 1962/63 rozpoczął się 3 września. Grono pedagogiczne przystąpiło do pracy w składzie: kierownik szkoły Józef Blinkiewicz, Stanisława Przywitowska, Adamina Matuszewicz, Agnieszka Wantowska i Maria Romaniejko. Naukę rozpoczęło 205 dzieci. Do klasy I przybyło aż 33 uczniów. Nadal przy szkole funkcjonuje Szkoła Przysposobienia Rolniczego, gdzie zapisało się kolejnych 20 uczniów. We wrześniu uczniowie uczestniczyli w pokazach filmowych w Kisielicach w ramach "Dni Filmu Polskiego". Na początku października młodzież uczestniczyła w wykopkach miejscowego PGR-u. Całą zarobioną sumę (1500 zł) przeznaczono na cele szkolne. Jak co roku odbywały się imprezy okolicznościowe, zgodnie z harmonogramem. Na uwagę zasługuje przedstawienie teatralne pt. "Ciotunia na wydaniu", wystawione przez młodzież SPR-u pod kierunkiem Agnieszki Wantowskiej.
Jan Wójcik

 

Nr 5 (17)/ Maj 2007 INDEX
DAWNIEJ i DZIŚ - O OBECNOŚCI CHRZEŚCIJAŃSTWA w ŁĘGOWIE SŁÓW KILKA...

Czas rocznic zawsze przynosi refleksje i wspomnienia. Dzisiaj jest ku temu szczególna okazja. Od początku dziejów Łęgowa jednym z najważniejszych czynników wpływających i stymulujących jego rozwój była wiara. Od połowy XIII wieku tereny te należały do biskupa i kapituły pomezańskiej. Niewiele wiemy o czasach przed Krzyżakami, możemy tylko przypuszczać, iż plemiona zamieszkujące tu tkwiły w pogaństwie. Pierwszy kościół w Łęgowie, przypuszczalnie drewniany, musiał tu istnieć już około 1320 roku. Dokument z tego roku stwierdza, że "...kiedy chłopi w Ogrodzieńcu chcieli budować kościół czy też kaplicę, proboszcz z Łęgowa został zobowiązany do odprawiania tam mszy..." Na podstawie tej wzmianki ustala się datę budowy tego kościoła na 1300 rok. Kościół, jako budowa sakralna, był miejscem organizującym lokalne społeczeństwo.
W 1517 roku rozpoczęła się reformacja, dokonana przez Marcina Lutra, a potem nastąpiła sekularyzacja ziem zakonnych. Wydarzenia te miały wpływ na kształt chrześcijaństwa w Łęgowie. Na początku XVII wieku, kiedy przezwyciężono opór katolików i zakusy kalwinów, nastąpiła faza, w której żarliwość religijna luteran w Prusach, dzięki pomyślnym okolicznościom historycznym mogła znaleźć ujście w formie popierania sztuki religijnej. Należy tu podkreślić fakt, że na tych terenach ścierały się dwie tradycje: niemiecka, właściwa przeważającej części bogatszej szlachty pruskiej i kultywowany wśród napływowej, drobnej szlachty z Mazowsza i Kujaw sarmatyzm polski, osiągający właśnie w XVII wieku swój szczytowy rozkwit. O uleganiu wpływom sarmatyzmu świadczy portret von Polenza, przedstawionego w stroju polskim. Napór polskości w okolicach Łęgowa musiał być spory, skoro do XVIII wieku we wszystkich kościołach w tym rejonie odbywały się nabożeństwa w języku polskim, a potwierdzone w niemieckich statystykach dane o obecności Polaków w Łęgowie pochodzą jeszcze z okresu 1918 - 1939. Dopiero napływowa ludność po akcji osiedleńczej w 1945 roku, uznała kościół jako poniemiecki, co spowodowało pozbawione szacunku podejście do znajdujących się w nim zabytków. Dzieła sztuki i rzemiosła zgromadzone w tutejszym kościele, niezależnie od aspektów narodowościowych, służyły jednak i służą do dziś przede wszystkim celom religijnym.
Od chwili, gdy kościół nasz znalazł się pod administracją Pallotynów, nabiera coraz większego znaczenia nie tylko w Łęgowie, ale daleko poza nim. Starania kolejnych proboszczów doprowadziły do powstania Sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej, odnalezienia i uratowania wielu przedmiotów kultu religijnego. Kościół pełni swą wielowiekową rolę. Jest miejscem przeżycia religijnego, integruje miejscową społeczność, stara się rozszerzyć swoje oddziaływanie na inne parafie, by we wzajemnym pielgrzymowaniu szukać Boga. Pamiętajmy, iż świątynia ta jest wspólnym dobrem, które należy przekazać potomnym, by mogli czerpać siłę do działania z setek lat tradycji chrześcijańskiej w Łęgowie.
Jan Wójcik

 

Nr 4 (16)/ Kwiecień 2007 INDEX
ZABYTKI KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE cd.

W tym numerze gazetki kilka słów o obrazie, który wisi nad organami.
" Pokłon Trzech Króli" - podobnie jak w pozostałych obrazach scenę skomponowano w pionowym owalu, artysta jednak potraktował ją z takim rozmachem, że przedstawienie nie mieści w szerokości malowidła i dlatego postacie w skrajnych partiach, jak również widoczna z lewej strony budowla, przecięte zostały ramami obrazu. Właściwa scena pokłonu - przesunięta w lewą część malowidła ukazana została w widoku bocznym. Otacza ją barwny tłum dużych, przybliżonych do widza postaci, które łączą się w zwarte grupy. Poszczególne postaci przedstawienia spowite są w gęstym mroku, z którego wyodrębniają się tylko gwałtownie oświetlone partie. W najwyższej partii górnej strefy obrazu widnieje jasny motyw niedużej, malarsko opracowanej gwiazdy.
Rozbudowana scena figuralna dzieli się na pięć odrębnych grup postaci połączonych wspólnym tematem. Grupa właściwego pokłonu umieszczona została w głębi pierwszego planu u stóp wertykalnej architektury. Pośrodku dolnej strefy, nieznacznie przesunięte w prawo, widnieją postacie grupy murzyńskiego władcy, który oczekuje w tym miejscu na moment stosowny do złożenia hołdu.
W prawej natomiast, skrajnej partii obrazu, na wysokości sceny pokłonu, zlokalizowano osobę trzeciego monarchy w bogatej szacie, również gotującego się do złożenia pokłonu. Monarcha ten przesłania grupę w strojach o sarmackim charakterze.
Naprzeciw tej grupy widnieje zwarty zespół pięciu stojących postaci, pod względem wielkości najbardziej okazałych spośród całej grupy figuralnej. Są to zapewne młodzi paziowie z orszaku monarchów.
Właściwą scenę pokłonu tworzy siedząca Maria, podtrzymująca umieszczone na kolanach dzieciątko, czy też raczej przekazująca je w wyciągnięte ręce sędziwego, brodatego monarchy, klęczącego u jej stóp. W skład grupy właściwego pokłonu wchodzi też postać Józefa w czerwonym płaszczu narzuconym na popielaty strój, stojąca za plecami Marii i zwrócona w trzech czwartych w stronę widza, na tle zarysów ginącej w mroku architektury. W głębi, za postaciami grupy figuralnej, rozpościera się brawurowo wprost namalowany pejzaż nocny. Z ciemnobłękitnego mroku wyłaniają się zarysy monumentalnej budowli, którą uznać należy za fragment miejskich fortyfikacji. Najjaśniejszą partią w tej części tła jest budynek przepruty arkadą zwieńczoną łukiem odcinkowym. Na przedpolu tej bramy dopatrzeć się można tłumnej sceny figuralnej, utworzonej z dynamicznie poruszonych, miniaturowych postaci w dramatycznych pozach.
Pod względem artystycznym "Pokłon Trzech Króli" jest o tyle ciekawy, że realizuje podobny, jak w pozostałych owalnych obrazach, schemat kulisowy, eksponujący główny temat przedstawienia.
Jan Wójcik

 

Nr 3 (15)/ Marzec 2007 INDEX
ZABYTKI KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE cd.

"Walka Jakuba z Aniołem" namalowana została techniką olejną na płótnie o wymiarach 330x200 cm. Przedstawia patriarchę i anioła w trakcie zapasów na tle trójplanowego krajobrazu. Ukazane postaci walczą na tle lasu. Postaci walczących ustawione są w identycznych, dynamicznych wykrokach. Jakub ubrany jest w pasterski strój, przewieszone przez ramie płaszcz, na nogach ma sandały. Uzupełnieniem ubioru jest torba. Anioł, którego atrybutem są skrzydła, odziany jest w białą koszulę i ciemnobłękitną spódniczkę. Na nogach ma sandały z niebieskimi cholewkami. Ich walce przyglądają Się trzej mężczyźni, bardzo wzruszeni. Na dalszym planie widać cztery grupy postaci. Pierwszą stanowią mężczyźni w wojennym stroju, skupieni wokół przywódcy w niebieskim płaszczu. Drugą tworzą żołnierze z włóczniami w dłoniach. Trzecią grupę stanowią sylwetki dwóch stojących postaci, z których jedna ma na głowie wschodni zawój. Ostatnia grupa to jeźdźcy na wielbłądach zaganiających stado tych zwierząt w głąb obrazu. Nad linia horyzontu widnieje blada poświata co świadczy o porannym świtaniu.
Obraz ilustruje tekst 32 roz. Księgi Rodzaju: "A tylko sam Jakub został /A o to biedził się z nim mąż aż do nadejścia zorzy, który widząc, że nie mógł go przemóc, uderzył Jakuba w staw biodra jego, i wytrąciło się ze stawu biodro Jakubowe, gdy się z nim mocował". Przytoczony fragment nie podaje wprost, że przeciwnikiem Jakuba był Anioł, jego obecność potwierdza obowiązująca do dziś interpretacja teologiczna. Tekst określa jedynie porę dnia, lecz na temat przeciwnika Jakuba nie podaje bliższych informacji. Księga nazywa go Elohim, Jakub zaś mówi: " żem widział Boga twarzą w twarz".
Przedstawienie walki Jakuba z Aniołem należy do ważniejszych tematów malarstwa starotestamentowego. Postać Jakuba posiada wiele znaczeń i interpretacji teologicznych. Z uwagi na imię Izrael nadane mu podczas walki z Aniołem, Jakub uważany jest za zwiastun Chrystusa. Sama zaś walka utożsamiana jest już od średniowiecza z przeciwnikiem Synagogi i Eklezji.
Jan Wójcik

 

Nr 2 (14)/ Luty 2007 INDEX
ZABYTKI KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE cd.

W dzisiejszym numerze gazetki chciałbym przybliżyć mieszkańcom temat i symbolikę obrazów owalnych w naszym kościele.
Na północnej ścianie wisi obraz o tematyce starotestamentowej "Sprzedanie Józefa". Przedstawia on moment wyciągania ze studni najmłodszego syna Jakuba i sprzedania go kupcom ismaelickim. Na pierwszym planie widzimy półnagiego , bladego młodzieńca wyciąganego za ręce i nogę z ciemnej jamy studni przez dwóch braci, nad którymi pochyla się trzeci, bardzo poruszony. Druga noga Józefa tkwi jeszcze w otworze studziennym. Naokoło rozrzucone leżą: szata Józefa, jego laska i bukłak na wodę. Po lewej stronie stoją czterej pasterze ubrani w skóry, w charakterystycznych czapkach i z kijami pasterskimi. Tylko najbliższy środkowej grupy mężczyzna wydaje się być zainteresowany akcją wyciągania Józefa. Pozostali stoją bokiem lub tyłem, naradzając się nad czymś. U stóp ich leżą resztki żywności, a cała grupa ukazana jest na tle dwóch drzew o rzadkich koronach i cienkich pniach.
Prawy brzeg obrazu zapełnia tłum postaci, z których najbliższe to bracia Józefa, ukazani w momencie sprzedawania brata kupcowi ubranemu w bogaty, biało - czarny strój nałożony na czerwoną szatę, z białym turbanem na głowie. Kupiec rozwiązuje sakwę z pieniędzmi. Za nimi widać kłębiący się tłum, we wschodnich szatach. Prawy brzeg obrazu również zamykają drzewa. W cieniu tych drzew widnieje tajemnicza postać mężczyzny, którego ubiór przypomina modę hiszpańską z przełomu XVI i XVII wieku: ubrany jest w czarny surdut z wykładanym białym koronkowym kołnierzem. Wrażenie to podkreślają czarne, zaczesane do tyłu włosy oraz krótkie wąsiki i trójkątnie przycięta bródka. Ponad głową tajemniczego mężczyzny równie niezrozumiałym motywem jest głowa siwego konia z bujną grzywą i widocznym fragmentem smukłej szyi.
Przedstawienie to ilustruje wydarzenia opisane w 37 rozdziale Genesis w wersach 23 oraz 25-28. Historia ta jest częścią większego cyklu ikonograficznego obrazującego "Historię Józefa". Jej schemat tworzy scena ukazująca osobę młodego patriarchy, jego braci oraz wschodnich kupców, którzy nierzadko pojawiają się w otoczeniu towarzyszącej im karawany. Równie ważnym elementem jest studnia, do której wrzucono Józefa przed przybyciem kupców. Tekst biblijny mówi o takich szczegółach, (które w tym przypadku mamy także okazję zaobserwować), jak bogaty ubiór Józefa, zdarty zeń przez braci przed wrzuceniem do studni, a nawet, o tym, że miał on długie rękawy; czy też, że nadejście karawany bracia zauważyli w trakcie posiłku (w obrazie mówią o tym porzucone owoce).
Przedstawienie "Sprzedanie Józefa" pojawia się w czasach wczesnochrześcijańskich, jednakże większą popularność zyskuje dopiero w sztuce protestanckiej ze względu na przypisywane mu znaczenie typologiczne (sprzedanie Józefa jest porównywane z pocałunkiem Judasza) i moralizatorskie (alegoria zła).

Jan Wójcik

 

Nr 1 (13)/ Styczeń 2007 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.

Lata 1959-1960 zdominował wyścig Związku Radzieckiego i Stanów Zjednoczonych w zdobywaniu przestrzeni kosmicznej. Nikita Chruszczow chce pokazać całemu światu potęgę i niesamowity rozwój Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Wielka polityka przekłada się również na życie mieszkańców Łęgowa. W kronice roi się od zapisów na temat polityki światowej, natomiast mało jest zapisów dotyczących samej szkoły. W roku szkolnym 1958/59 naukę rozpoczęło 166 uczniów. Odbywają się tradycyjne uroczystości szkolne, a więc choinka noworoczna, Dzień Dziecka, który zorganizowano na boisku szkolnym połączony z zabawą taneczną na wolnym powietrzu.
W czerwcu tradycyjnie pożegnano absolwentów, czyli ówcześnie klasę VII. Odbył się podwieczorek i zabawa taneczna. Lato 1959 roku było wyjątkowo upalne i burzliwe, co spowodowało straty w rolnictwie. Dodatkowym nieszczęściem była plaga mszyc, która zniszczyła uprawy buraka cukrowego.
Nowy rok szkolny 1959/60 rozpoczął się realizacją hasła 1000 szkół na tysiąclecie. Wiadomości o tym roku są niezwykle skąpe. Przeważają informacje ze świata wielkiej polityki, rywalizacji politycznej i gospodarczej ZSRR i USA. Nie są one, zwłaszcza z punktu widzenia naszej dzisiejszej wiedzy na te tematy, godne odnotowania.
Duże zmiany w życiu szkoły przynosi za to następny rok 1960/61. Nastąpiła prawie całkowita zmiana personelu pedagogicznego. Ze starego grona pozostaje jedynie Stanisława Przywitowska. Pozostali pracownicy to Metody Wantowski (kierownik szkoły), Maria Michalak, Walter Wiśniewski i Adamina Zapora (obecnie Matuszewicz).
Młode grono postawiło przede wszystkim na podniesienie poziomu nauczania i zwiększenie atrakcyjności imprez szkolnych. Wprowadzono tytuł "wzorowego ucznia". W czerwcu najlepsi uczniowie pod opieką St. Przywitowskiej zwiedzili Warszawę. Na zakończenie roku wręczono tytuły "wzorowego ucznia" 20 osobom. Klasę VII ukończyło 10 z 14 uczniów. Było to konsekwencją podjęcia walki z lenistwem absolwentów.
Minął rok wydawania naszej gazetki.
W tym miejscu chciałbym podzielić się z Państwem kilkoma refleksjami. Minął rok od chwili, gdy ks. Proboszcz Ryszard Pasieka przyszedł do mnie z propozycją stworzenia gazetki "ŁĘGOWO". Założyliśmy wspólnie, iż będzie to informacja dotycząca przeszłego i bieżącego życia mieszkańców naszej wsi. Sięgamy więc do materiałów archiwalnych (kronik, ksiąg, protokołów), by odtworzyć przeszłość i zatrzymać ją w ludzkiej pamięci.
Brakuje jednak w tym wszystkim udziału Was - mieszkańców Łęgowa. Fakty, które odtwarzamy, aż się proszą o uzupełnienie ich żywymi wspomnieniami. To dopiero tworzy prawdziwą historię. Historię zapisaną w pamięci mieszkańców Łęgowa. Na pewno mogą przywołać wspomnienia z własnego życia szkolnego, towarzyskiego, a my chętnie wpleciemy je w czasy, o których piszemy. W ten sposób gazetka nasza zyska na atrakcyjności. Pragniemy bowiem, by stała się miejscem dyskusji i zapisem przemyśleń mieszkańców Łęgowa. Zapraszamy do współpracy.
Jan Wójcik

 

ARCHIWUM 2006

 

Nr 1 / Styczeń 2006 INDEX
DAWNO TEMU...

Łęgowo jest wymienione po raz pierwszy w dokumencie z 1 stycznia 1313 roku, jako miejscowość granicząca z Wałdowem. W dokumencie z 1315 roku Łęgowo nazwane jest łacińską nazwą "villa" - wieś, natomiast dokument z roku 1377 mówi o tym, że kapituła pomezańska nadała Clavesowi Ponintsi prawo budowy wiatraka.
Zachowany w archiwum akt lokacyjny wsi Langenau (Łęgowo), wystawionej w roku 1387 przez kapitułę pomezańską, zawiera wiadomości o istnieniu folwarku o powierzchni 17 ha. Wieś posiadała grunty o powierzchni 131 włók. Cztery z nich należały do sołtysa, który był założycielem wsi, a cztery do parafii. We wsi były wtedy już dwie karczmy, płacące do kasy kapitału pełny czynsz.
W czasie wojny głodowej w roku 1414 wieś została zniszczona; podobnie w czasie wojny trzynastoletniej (1453 - 1466). Potwierdza to wykaz z roku 1543, w którym mówi się, że w Łęgowie jest 130 włók opuszczonych, kościół zniszczony, a wieś przyłączona do parafii kisielickiej.
W tym czasie (od 1532 roku) Łęgowo należało do biskupa Georgia Polenza, który w 1550 roku przekazał je swemu synowi Teofilowi Starszemu, a ten z kolei przekazał je swemu bratu Fryderykowi. Po śmierci ojca w 1599 roku Fryderyk przeniósł się do Kamieńca, a Łęgowo ofiarował swemu młodszemu bratu Aleksandrowi, który w latach 1600-1604 z kamienia polnego i cegły wybudował nowy kościół, doprowadzi do utworzenia na nowo parafii łęgowskiej.
W latach 1740-1750 Samuel von Polenz zachwycony okazałością rezydencji Finkensteinów w Kamieńcu, przebudował pałac w Łęgowie na wzór pałacu kamienieckiego. W roku 1789 Łęgowo było wsią szlachecką z folwarkiem, młynem i kościołem ewangelickim. Liczyło 53 domy mieszkalne. W roku 1830 Lina von Polenz poślubiła Alberta von Benckendorf und von Hindenburg, dziedzica niedalekiego majątku Neudeck (Ogrodzieniec). W wyniku tego mariażu Łęgowo weszło w skład rozległych dóbr ziemskich rodu Hindenburgów.
Nowi właściciele w 1862 roku przebudowali dotychczasowy dwór Polenzów i postawili w jego miejsce neogotycki pałac, obecnie nieistniejący.
W roku 1857 zmieniono konstrukcję wieży kościoła z niderlandzkiego renesansu w neogotyk. Kościół, zgodnie z ostatnią wolą prezydenta Rzeszy, Paula von Hindenburg, odnowiony i wyremontowany w latach 1934-1936, jest zabytkiem I kategorii.
Na zakończenie tej krótkiej informacji z bogatej historii Łęgowa, chciałbym zwrócić uwagę, że już od XIV wieku wykorzystywano tu naturalną siłę wiatru, budując wiatraki. Idea ta powróciła współcześnie i jest bliska realizacji. Myślę, że wszyscy powinni brać przykład z historii i dążyć do rozwoju swojego miejsca zamieszkania.

 

Nr 2 / luty 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ w ŁĘGOWIE

Szkoła w Łęgowie była budowana w latach 1930-1931. W kronice niemieckiej są fotografie przedwojennego stanu budynku oraz informacje o uczniach i absolwentach z lat 1931-1944. Wielu z nich jeszcze żyje do dziś i często odwiedza szkołę.
Po wojnie zajęcia wznowiono już od grudnia 1945 roku. Łęgowo, bo taka nazwa widnieje na kartach kroniki, pisanej już w języku polskim, należało wówczas do powiatu suskiego.
Zajęcia w szkole zorganizowała p. Felicja Berdek, jedna z miejscowych gospodyń, która sama zajęła się nauką dzieci. Naukę rozpoczęło kilkanaścioro dzieci. Rok szkolny ukończyło już 42 uczniów.
W dniu 1 września 1946 roku nastąpiła zmiana. Pani Bednarek, jako niewykwalifikowana nauczycielka, została przeniesiona do Kisielic, a do Łęgowa przybyło małżeństwo Leokadii i Józefa Bieniaszewskich. Józef Bieniaszewski objął funkcje kierownika. Liczba dzieci wzrosła do 72. Utworzono klasy I-V.
5 września 1946 roku założono spółdzielnię uczniowską na terenie szkoły. Udział wynosił 15 zł. Fundusz ten służył do zakupu materiałów piśmienniczych i przyborów szkolnych. 1 października 1946 roku powstało szkolne koło Polskiego Czerwonego Krzyża pod opieką Leokadii Bieniaszewskiej. 28 stycznia 1947 roku kronika odnotowuje pierwszy dzień dożywiania dzieci. Sytuacja w gospodarstwach jest ciężka, bowiem zbiory zostały zniszczone przez plagę gryzoni. 18 maja 1947 roku odbyło się przedstawienie sztuki religijnej pt. "Bernadeta". W latach 1947-1949 szkołą kierują na zmianę p. Bieniaszewscy którzy jednocześnie uzupełniają swoje kwalifikacje. Utworzona zostaje kolejna klasa-VI, liczba dzieci systematycznie rośnie.
W szkole działają organizacje: Polski Czerwony Krzyż - 45 członków; Koło Przyjaźni Polsko - Radzieckiej - 46 członków; Lato Szkolne "Odbudowujemy Warszawę" - wszyscy uczniowie; Spółdzielnia Uczniowska - 56 członków
Biblioteka szkolna liczy 135 książek. W 1949 roku została ukończona regulacja struktury rolnej w Łęgowie. Poszczególni osadnicy otrzymali od 7 do 10 hektarów ziemi. Dla szkoły pod zabudowania, boisko szkolne i ogród został wydzielony obszar 1,87 ha. Prócz tego zostały wydzielone 2 obszary dla celów oświatowych, a mianowicie na przedszkole we wsi obszar 0,5 ha wraz ze spalonką i sadem (dom mieszkalny byłego pastora) oraz do rozbiórki sala taneczna sąsiadująca z wyżej wymienionym placem.
1 grudnia 1949 roku zmieniła się całkowicie kadra szkoły. Józef Bieniaszewski przechodzi do pracy w Iławie jako podinspektor oświaty, a kierownictwo szkoły obejmuje Jerzy Skibiński. Jako nauczycielka zatrudniona została Urszula Dominikowska.
W tym miejscu chciałbym zakończyć pierwszy odcinek z historii szkoły. Sądzę, że przywołane przeze mnie wydarzenia ożywią pamięć zwłaszcza najstarszych mieszkańców naszej wsi, którzy na pewno pamiętają jeszcze wiele ciekawych zdarzeń. Zapraszam więc do współpracy. Każdy Łęgowianin może podzielić się swoimi wspomnieniami na łamach naszej gazetki. Można w tej sprawie zgłaszać się do sekretariatu szkoły, gdzie wspólnie spiszemy ciekawostki z historii Łęgowa, by nie zniknęły w mrokach niepamięci. Serdecznie zapraszam. W ten sposób ocalimy pamięć o nas samych.

Nr 3 / Marzec 2006 INDEX
HISTORIA KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE

Aleksander von Polenz wraz z żoną Marią rozpoczęli w roku 1600 budowę zachowanego do dziś kościoła, który łączy tradycje średniowieczne ze współczesną sobie architekturą renesansową. Budowa kościoła trwała 4 lata. Jest on orientowany, murowany i otynkowany, salowy - jednonawowy. Zakrystia jest od północy, kruchta od południa, a wieża od zachodu. Wnętrze ma renesansowe wyposażenie i jest kryte stropem o geometrycznym podziale ramowym. Kościół ma 9 okien z renesansowymi, drewnianymi i malowanymi obramieniami oraz drzwi z początku XVII wieku. Z tego też okresu pochodzą także ławki.
Ołtarz pochodzi z 1601 roku. W ołtarzu można zauważyć trzy części: predella, część środkowa i zwieńczenie.
Na predelli umieszczono z jednej strony "Paschę Żydowską" - ucztę na pamiątkę wyjścia z niewoli egipskiej, a z drugiej strony "Ostatnią Wieczerzę".
Część środkowa ujęta jest w architektoniczną ramę utworzoną przez dwie jońskie kolumny na wysokich cokołach, podpierające płaskie belkowanie. Cokół prawej kolumny zdobi od frontu "Zwiastowanie", od zewnętrznej strony ołtarza Aaron, od wewnętrznej - Mojżesz. Lewy cokół ozdobiono od frontu "Narodzeniem Chrystusa", od zewnątrz postacią św. Pawła, od wewnątrz - św. Piotra.
Belkowanie podzielono wolutami na dwie części, z których jedną pokrywa malowidło przedstawiające "Obrzezanie", a drugą - "Chrzest Jezusa w Jordanie".
Utworzoną przez kolumny i belkowanie niszę zajmował w oryginale obraz olejny na drewnie, przedstawiający "Sąd Ostateczny" - autorstwa Antoniego Moellera.
Po zaginięciu tego obrazu - w latach 50-tych był obraz Matki Boskiej Pokoju, następnie Matki Boskiej Częstochowskiej, a dzisiaj jest obraz przedstawiający scenę objawienia Matki Boskiej Fatimskiej.
Część środkową wieńczy obraz przedstawiający "Wniebowstąpienie". Umieszczony jest na fryzie belkowania napis: "Lobe den Herrn" - ("Wierzę w Pana"). Nad tym napisem stoi rzeźbiona postać Chrystusa - Władcy Wszechświata.
Ponad ołtarzem - na suficie wypisany jest cytat z ewangelii św. Mateusza: "Przyjdźcie do mnie wszyscy utrudzeni i wątpiący, ja was pokrzepię".
Z dużym zainteresowaniem przyjrzymy się innym częściom naszego kościoła. Również zajrzymy do grobowców, które mogą kryć wielkie tajemnice.
O tym wszystkim będę pisał w następnych odcinkach.

 

Nr 4 / Kwiecień 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.
Rok 1948 kończy się uroczystościami związanymi z 70-tą rocznicą urodzin Józefa Stalina. W szkole 21 grudnia odbyła się uroczysta akademia przy bardzo dużej frekwencji mieszkańców wsi. Kronika szkolna zanotowała: "Na program złożyły się przemówienia ob. Kierownika Szkoły, Sekretarza PZPR, uczennicy Panasiekówny oraz deklamacje wierszy i śpiewy w języku polskim i radzieckim".
Kolejne uroczystości były związane z 5-tą rocznicą wyzwolenia Warszawy, na odbudowę której zebrano w szkole 3 tysiące zł.
23 czerwca obchodzono uroczyście 32. rocznicę powstania Armii Czerwonej.
Z okazji Święta Pracy zorganizowano wiele imprez oraz zabawę, z której dochód przeznaczono na zakup pomocy szkolnych oraz (UWAGA!!!) dwóch tomów dzieł W. Lenina przez Szkolne Koło Towarzystwa Przyjaciół Żołnierzy dla Wojska Polskiego.
Przytoczyłem ww. wydarzenia po to, by przypomnieć czym jest system totalitarny, nastawiony na jednakowe przez wszystkich myślenie, nie pozostawiające ludziom swobodnego wyboru. To także nauka dla nas dzisiaj.
Kontynuuję historię naszej szkoły. 15 maja 1950 r. powstał w szkole Szkolny Komitet Obrony Pokoju, który z młodzieżą szkolną podpisał rezolucję domagającą się zakazu załatwiania spornych spraw między narodami drogą zbrojną.
W okresie wakacji 1950 r. w szkole przeprowadzono remont centralnego ogrzewania. 3 września 1950 r. wybrano nowy Komitet Rodzicielski pod przewodnictwem Stanisława Sasa. 15 września wznawia pracę ZHP, który otwiera swoją świetlicę, 2 razy w tygodniu organizuje zbiórki, których tematem są pogadanki ideologiczno-wychowawcze, gry, zabawy, tańce.
Noc z 29/30.10.1950 r. kronika odnotowuje jako ważne wydarzenie finansowe w Polsce. Nastąpiło przewalutowanie złotego w stosunku 1:100. Złoty polski stał się monetą wartościową, opartą na złocie. Współcześnie przeżywaliśmy podobny fakt przy reformach Balcerowicza.
9.11.1950 r. uruchomiono ogrzewanie parowe. Stało się to przy pomocy przedsiębiorstwa z Torunia, z którym współpracę nawiązał kierownik szkoły J. Skibiński.
Rok kończy się zwyczajową akademią z okazji 71. rocznicy urodzin wodza Stalina.
Styczeń 1951 r. został odnotowany w kronice jako: "Ostateczne ustalenie granicy polsko-niemieckiej na Odrze i Nysie".
"Drugim faktem historycznym stało się zniesienie tymczasowości administracji kościelnej na Ziemiach Odzyskanych, która godziła w żywotne interesy Polski. Jest to wynikiem żądań księży-patriotów, wierzącego ludu pracującego, jako konieczność załatwienia tej sprawy za pośrednictwem Episkopatu Polskiego".
Przytaczam te wydarzenia, by pokazać niezwykle skomplikowany czas historyczny ostatnich lat panowania Stalina. Nasza szkolna kronika świetnie oddaje ważne wydarzenia historyczne w powiązaniu z mikroskopijnym lokalnym życiem łęgowskiej wsi. Myślę, że nasi mieszkańcy, którzy te czasy pamiętają, przyznają, że nie należały one do najłatwiejszych, że wybór między narzuconą ideologią, a własnym myśleniem, związanym z chrześcijańską tradycją, nie był łatwy.

 

Nr 5 / Maj 2006 INDEX
ZABYTKI KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE

Kościół nasz posiada w swoim wnętrzu cenne obrazy, przedmioty kultu religijnego, które mają niezwykłą wartość materialną, historyczną i kulturalną. Należy do nich empora. Podparta na czterech kolumnach, ciągnie się przez całą ścianę zachodnią i połowę północnej. Została wykonana z drewna polichromowanego na biały i czerwony marmur oraz złoconego. Balustradę empory podzielono na szesnaście kwadratowych pól, w których umieszczono olejne malowidła na drewnie. Nad nimi biegnie gzyms podparty na potrójnych, zdobionych rantami pilastrach, który posiada na fryzie prostokątne pola. Umieszczono w nich dwuwierszowe napisy odnoszące się do znajdujących się pod nimi obrazów. Ich kolejność oddaje historię zbawienia.
1.Ostatnia wieczerza - "Pamiątkę cudów swoich uczynił miłosierny a litościwy Pan".
2.Umycie nóg apostołom -"Ten pokropi liczne narody, nad nim zamkną królowie usta swoje".
3.Chrystus na Górze Oliwnej - "Prasę tłoczyłem ja sam, a nikt z ludu nie był ze mną".
4.Pierwsze zaparcie się Piotra - "Słowa niesprawiedliwe podnieśli przeciwko mnie, nawet mój przyjaciel, któremum ufał".
5.Chrystus przed Kajfaszem - "Symeon i Lewi, bracia, naczynia nieprawości, miecze ich. W rady ich niechaj nie wchodzi dusza moja".
6.Drugie zaparcie się Piotra - "O mieczu! Uderz Pasterza, a owce rozproszone będą".
7.Biczowanie - "Ciała mojego nadstawiam bijącym, a policzków mych tym, którzy mię targają".
8.Naigrywanie - "Któż jest ten, który idzie z Edom w szatach ubroczonych we krwi z Bosry?"
9.Ecce Homo - "Jam robak, nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa".
10.Odarcie z szat - "Psy mię obskoczyły i gromada złośników obległa mię".
11.Niesienie krzyża - "Przeklęty od Boga jest ten, co wisi na drzewie".
12.Ukrzyżowanie - "Przebodli ręce moje i nogi moje, zliczyłbym wszystkie kości moje".
13.Śmierć Chrystusa na krzyżu - "Lecz on zraniony jest dla występków naszych, starty jest dla nieprawości naszych".
14.Zdjęcie z krzyża -"Bowiem wyjęty jest z ziemi żyjących i zabity za przestępstwa ludu mego".
15.Złożenie do grobu - "Który to lud podał niezbożnym grób jego, a bogatemu śmierć jego".
16.Wniebowstąpienie - "Z więzienia i z sądu wyjęty jest, przeto rodzaj jego któż wypowie?"
Teraz każdy wierny, z gazetką w ręku, może osobiście i we właściwej sobie zadumie, prześledzić historię swojego zbawienia.

 

Nr 6 / Czerwiec 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.

W roku 1957 zaistniała w szkole drużyna harcerska im. Gen. Karola Świerczewskiego, składająca się z 2 zastępów i 9 ogniw. We wrześniu nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika szkoły, w miejsce Jerzego Skibińskiego przybył Marian Montewski. Od września do grudnia 1951 r. odbyły się w szkole uroczystości ściśle związane z ideą odbudowy stolicy i pogłębiania przyjaźni ze Związkiem Radzieckim. I tak włączono się w akcję "Miesiąca Odbudowy Warszawy", która wiązała się ze zbiórką pieniędzy pozyskanych z imprez szkolnych, zbiórki wśród uczniów (po 10 groszy) oraz zabaw. Odbyły się uroczyste akademie w rocznicę Ludowego Wojska Polskiego, Wielkiej Rewolucji Październikowej, co uczczono wystawieniem sztuki pt. "Timur i jego drużyna". Niestety kronika nie odnotowuje nazwisk uczniów, biorących udział w przedstawieniu.
Tradycyjnie 21 grudnia zamiast spotkania wigilijnego odbyła się uroczysta akademia z okazji 72. rocznicy urodzin Stalina.
Rok 1952 zainicjowało powszechne szczepienie przeciw gruźlicy przez personel Kolumny Sanitarnej, które, jak odnotowuje ciekawie kronika, "jest walką z pozostałościami Polski przedwrześniowej i lat okupacji hitlerowskiej". W styczniu i lutym tego roku odbyło się w szkole kompleksowe badanie wyników nauczania z różnych przedmiotów, a ciekawostką jest to, iż w skład komisji obok przedstawicieli oświaty wchodzili rodzice: Joniak Helena, Sulima Roman, Sobiech Władysław, Latarski Wacław, Makowski Stanisław.
Oto kolejna ciekawostka zanotowana w kronice 16.02.1952 r. "Dekret rządu RP o obowiązkowej dostawie żywca przez chłopów tutejszej gromady został przyjęty radośnie. Chłopi na zebraniu wypowiadali się, iż czas najwyższy zmusić tych, którzy dotychczas nie doceniali tak ważnego zagadnienia, jak dostarczenie mięsa do miast".
Myślę, że ta wzmianka przypomni "rzeczywistą" radość gospodarzy, którzy do odstawy żywca zostali po prostu zmuszeni.
Rok ten, poprzedzający śmierć Stalina, świadczy o nasileniu ideologicznym, które uderzało także w szkołę. Dowodem na to są akademie na temat 5. rocznicy śmierci Świerczewskiego, 60-ej rocznicy urodzin Bieruta, Święta 1 Maja, które odbyło się w pałacu w Bałoszycach.
W następnym odcinku przedstawię ciekawostki z 1953 roku, który był ostatnim w życiu Stalina.

Nr 7 / Lipiec 2006 INDEX
HISTORIA KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE c.d.

W Gazetce nr 3 z marca tego roku napisałem, iż zajrzymy do grobowców naszej świątyni. Stara tradycja nakazywała grzebanie ludzi o znaczących zasługach na terenie kościoła lub wokół niego.
W XVII i XVIII wieku wiele osób, z fundatorem na czele, znalazło w łęgowskim kościele miejsce swego spoczynku, o czym świadczą częściowo do dziś zachowane płyty nagrobne. Najstarsza płyta nagrobna z Łęgowa, obecnie wmurowana we wschodnią ścianę, należała do syna budowniczego kościoła, Teofila von Polenz (młodszego) i jego żony Doroty von Perbandt. Następną płytą nagrobną, na temat której są publikacje, jest płyta generała-lejtnanta piechoty pruskiej Georga Rienholda von Thadden (1712-1784), właściciela pobliskich Babięt. Kolejnym monumentem była marmurowa waza umieszczona na metrowym postumencie z piaskowca. Znajdujący się na jej szczycie motyl z brązu upamiętniał Zofię Wilhelminę von Podewils, po mężu Groeben, z Nowej Wioski (1745-1800). Poza wymienionymi monumentami w pobliżu ołtarza stały dwa żelazne krzyże, poświęcone ostatniemu męskiemu potomkowi rodu von Polenz z linii łęgowskiej, Samuelowi (zm. 1862 r.) i jego żonie Ludwice Renaut de Bayard du Terrail. Obecnie krzyże te i waza tworzą Pomnik Pamięci usytuowany przy Krzyżu Misyjnym.
Do ciekawych zabytków kościoła należy też ambona i chrzcielnica. Ambona przylega do południowej ściany, zbudowana jest na planie sześciokąta, posiada pięć ozdobnych ścianek, podzielonych jońskimi kolumnami na wysokich cokołach o rozbudowanych bazach. Na partii cokołowej w każdej z nich umieszczono medaliony z imionami postaci znajdujących się wyżej, w partii środkowej. Część ta zawiera pięć portretowych przedstawień: św. Mateusza, św. Marka, proroka Izajasza, św. Łukasza i św. Jana, zamkniętych półokrągło od góry arkadkami podpartymi na antropomorficznych termach. Powyżej tych portretów wznosi się okazałe belkowanie, stanowiące jednocześnie parapet ambony, z umieszczonym na fryzie cytatem z Księgi Proroka Izajasza: "Wołaj donośnie, nie ustawaj! Podnieś swój głos jak dźwięk rogu i wypomnij ludowi memu jego przeniewierstwa!". Zawalony w 1990 roku baldachim posiadał ażurową dekorację z wygiętych żeber z figurą pelikana na szczycie.
Chrzcielnica jest drewniana. To misa w formie kielicha o kanelowanej czaszy, polichromowana na przemian na biało, czerwono i złocona. Pokrywa zdobiona stylizowanymi żółtymi liśćmi na zielonym tle, zwieńczona większą kulą z rantami, na której umieszczono mniejszą kulę, czerwono-białą.

 

Nr 8 / Sierpień 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.

Rok szkolny 1952 - 1953 rozpoczął się wymianą kadry pedagogicznej. Na miejsce małżeństwa Skibińskich przybyli: Władysława Fiszer, Teresa Stajniak i Kazimierz Błaszczyk. Po raz pierwszy w szkole wysłuchano przemówienia ministra oświaty bowiem ukończono elektryfikację gromady i zakupiono do szkoły radio. We wrześniu zabłysło więc światło w łęgowskich domach, odbyły się wybory do Sejmu, a 5 października 1952 roku przewodniczącym Komitetu Rodzicielskiego został Władysław Sobiech. Ze szkoły odeszła Władysława Fiszer, w miejsce której przyszedł Eugeniusz Drozdowski. W styczniu 1953 roku rząd wprowadził podwyżkę płac, regulację cen w handlu nadwyżkami produktów rolnych, która miała uderzyć w kułaków i spekulantów. Masowo powstały spółdzielnie produkcyjne m. in. w Lasecznie i Jędrychowie.
W szkolnej kronice szczególne miejsce zajmuje data 5 marca 1953 roku. Tego dnia o godz. 21.50 po ciężkiej chorobie zakończył swe życie Przewodniczący Rady Ministrów ZSRR i sekretarz KC KPZR Józef Wissowionowicz Stalin. Tak brzmi wpis w kronice pod zamieszczonym zdjęciem wodza.
4 marca 1953 umarł prezydent Czechosłowacji Klement Gottwald, co również podkreśla kronika wpisem: "Narody Czechosłowacji utraciły bojownika o sprawiedliwość społeczną, założyciela państwa wolnego od wyzysku".
19 marca 1953 w związku ze śmiercią Stalina urządzono w szkole uroczystą akademię poświęconą jego życiu i działalności.
Marzec kończy się apelem pełnym oburzenia z powodu agresji amerykańskiej na Koreę Północną. Czytamy m.in. "Ręka sprawiedliwości dosięgnie morderców bezbronnej ludności a idea pokoju zwycięży".
Bardzo uroczyście obchodzono Święto Pracy, podczas którego mieszkańcy Łęgowa podjęli liczne zobowiązania dla uczczenia pamięci Stalina i pogłębienia przyjaźni polsko - radzieckiej.
Zakończenie roku szkolnego odbyło się 25 czerwca. Komitet Rodzicielski zradiofonizował szkołę, która liczyła 7 klas i miała 111 uczniów z czego 17 nie uzyskało promocji. Na zakończenie Komitet Rodzicielski tradycyjnie urządził zabawę taneczną, z której część dochodu przeznaczył na remont świetlicy, w której będą odbywały się seanse filmowe, akademie i spotkania mieszkańców.

 

Nr 9 / Wrzesień 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.

Dzisiaj o latach 1953-1956. Śmierć Stalina przez te trzy lata niewiele zmieniła.
Nikt nie wierzył, że mogą nastąpić zasadnicze zmiany w funkcjonowaniu państwa polskiego. Zbyt wielu ludzi starało się, mimo wszystko, zachować swoje stanowiska.
1 września 1953 roku w szkole nastąpiły kolejne zmiany personalne. Zauważyli już chyba nasi czytelnicy, że zmiany te następowały bardzo intensywnie. I tak do szkoły w miejsce Eugeniusza Drozdowskiego przybyła pani Stanisława Oleksiak, obecnie Przywitowska oraz Zygfryd Licznerski, obecnie emerytowany nauczyciel mieszkający w Kisielicach. Naukę rozpoczęło 132 uczniów. Wzrost liczby uczniów związany był z dalszym rozwojem PGR.
Rok 1954 rozpoczął się pod hasłem walki o wyniki nauczania i pracy społecznej. Kronika odnotowuje nazwisko Krystyny Malickiej, pod zdjęciem której widnieje napis: Przodownica w nauce i pracy społecznej. Ten rok został uwieńczony wyróżnieniem szkoły za wyniki w nauce i pracy społecznej. Kierownik szkoły Marian Mątewski został odznaczony "Srebrnym Krzyżem Zasługi", a pozostali nauczyciele nagrodzeni zostali premią pieniężną.
6 września 1954 roku uroczyście obchodzono rocznicę wydania dekretu "O reformie rolnej". Według kroniki dekret zaspokoił "po raz pierwszy w historii głód ziemi trwający tysiąc lat. Tylko władza ludowa mogła zdobyć się na tak doniosły akt historyczny".
Kolejny ciekawy wpis to 10.09.1954 r. "Naród polski uroczyście obchodzi smutną kartę historii 15-tą rocznicę klęski wrześniowej. Obchodzi ją dlatego, by wysnuć wnioski na przyszłość i zadokumentować całemu światu słabość ustroju Polski kapitalistycznej. Naród Polski drogo zapłacił za rządy "Jaśnie panów", lecz nie pozwoli nigdy na powstanie podobnej awantury".
W szkole dalsza rotacja kadry. W miejsce Zygfryda Licznerskiego, powołanego do służby wojskowej, przybyła Teresa Garkowska.
09.01.1955 r. - odbyła się tradycyjna choinka noworoczna z udziałem przedstawicieli wojska z jednostki wojskowej w Prabutach.
30.05.1955 r. w igrzyskach letnich uczennica K. Kremska na torze przeszkód zdobyła I miejsce.
Rok szkolny 1955/56 przyniósł kolejne zmiany personalne. W miejsce dotychczasowego kierownika szkoły Mariana Majewskiego przybył Stanisław Zawistowski. Obok niego w szkole pracują: Stanisława Przywitowska, Henryka Wójcik oraz Genowefa Zawistowska.
10.09.1955 - szkoła bierze czynny udział w walce ze stonką ziemniaczaną w tutejszym PGR.
Początek roku 1956 odnotowuje kronika jako kataklizmy pogodowe. W styczniu burze z błyskawicami i piorunami. W lutym mrozy, które zatrzymały naukę w szkole.
Jeszcze raz serdecznie zapraszam do współpracy. Wspomnienia mieszkańców naszego Łęgowa nie mogą ulec zapomnieniu. Każdy może się wypowiedzieć na łamach naszej gazetki.

 

Nr 10 / Październik 2006 INDEX
HISTORIA KOŚCIOŁA w ŁĘGOWIE c.d. - LEGENDY, NIESZCZĘŚCIA i SZCZĘŚCIA

Z fundacją kościoła związane były legendy przekazywane ustnie na terenie Łęgowa do 1945 roku. W jednej wersji siwy koń Aleksandra von Polenza, wioząc swojego właściciela, zatrzymał się tam, gdzie stoi dziś kościół i nie chciał iść dalej. W miejscu, gdzie zaczął grzebać kopytem, znaleziono skarb, za który Aleksander von Polenz ufundował kościół. Druga wersja głosi, że koń von Polentza uciekł na Węgry (lub Ukrainę) i po kilku tygodniach powrócił, wiodąc ze sobą stado dzikich klaczy, które dały początek hodowli, przyprowadzając właściciela do wielkiego bogactwa. Podobiznę siwka wiązano z głową konia widoczną z prawej strony obrazu "Sprzedanie Józefa", wiszącego dziś na północnej ścianie kościoła.
Przed 1679 rokiem miał miejsce pierwszy pożar kościoła, którego skutków w chwili obecnej poza faktem ufundowania nowego dzwonu nie sposób jest określić. Opinia podróżnika Christopha Hartknocha wyrażona w 1684 roku stawiała kościół w Łęgowie w rzędzie najpiękniejszych pod względem wystroju malarskiego w całych Prusach. W 1736 roku od uderzenia pioruna spłonęła plebania, co było powodem założenia nowych ksiąg kościelnych. Na rok przed śmiercią Samuela von Polenz 24 lipca 1861 roku piorun uderzył w wieżę kościelną, powodując pożar i poważne zniszczenia. Po tym tragicznym fakcie odbudowano wieżę w stylu neogotyckim, dodając do głównego hełmu 4 narożne wieżyczki. Kościół otrzymał też 3 nowe dzwony odlane w 1862 roku przez J. Grossa w Królewcu.
W gazetce nr 7 pisałem o miejscach spoczynku ludzi, budowniczych kościoła i zarządzających tutejszym majątkiem. 29 września 2006r. w towarzystwie wojewódzkich konserwatorów zabytków, burmistrza Kisielic, Rady Parafialnej, Ks. Dziekana z Susza oraz Ks. Proboszcza miałem zaszczyt wejść do podziemi kościoła, gdzie prawdopodobnie spoczywają szczątki rodzin związanych z historią Łęgowa. W ten sposób, dzięki inicjatywie i wysiłkom Ks. Proboszcza Ryszarda Pasieki rozpoczną się gruntowne badania kościoła i wzgórza, na którym został wzniesiony. Jestem przekonany, że to miejsce kryje w sobie wiele tajemnic i okaże się wspaniałą przygodą archeologiczną. Sądzę, że mieszkańcy Łęgowa powinni być nie tylko usatysfakcjonowani, ale i szczerze zainteresowani badaniem przeszłości swojego miejsca zamieszkania. Badania archeologiczne bowiem nie tylko odkrywają przeszłość, ale mogą też stać się przyczyną dużego zainteresowania turystów, co w prostej linii prowadzi do awansu społecznego naszej miejscowości.

 

Nr 11 / Listopad 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.

Marzec 1956 roku przyniósł Polsce żałobę z powodu śmierci Bolesława Bieruta - Prezydenta Polski Ludowej, Pierwszego Sekretarza KC PZPR. Ta śmierć wyznacza nową epokę w naszym kraju. Epokę nazwaną odwilżą październikową, gdzie do władzy powróci Władysław Gomułka. Jednak wielkie nadzieje wkrótce trzeba będzie porzucić.
Dnia 30 kwietnia 1956 roku zorganizowano uroczystość w świetlicy wiejskiej z okazji Święta Pracy. Jak dokładnie odnotowuje kronika, wzięło w niej udział 375 osób. Maj był fatalny dla rolnictwa, ponieważ z powodu suszy, plony były niższe o 50%.
Rok szkolny zakończył się w świetlicy wiejskiej. Po rozdaniu świadectw odbyły się występy i tańce ludowe. Wieczorem uroczyście pożegnano absolwentów klasy VII, którzy podjęli naukę w szkołach ponadpodstawowych w Kwidzynie i Iławie. Warto przypomnieć, że szkołę opuściły roczniki 1940, 1941 i 1942.
W czasie wakacji w sierpniu szkołę pożegnała nauczycielka Henryka Wójcik, która przeszła do Kisielic. Nowy rok szkolny 1956/57 rozpoczęty został 3 września.
5 września 1956 roku rozpoczął pracę Józef Blinkiewicz. Szkoła liczyła 165 uczniów.
20 września 1956 roku kronika odnotowuje ważne wydarzenia związane z zerwaniem kultu jednostki w Związku Radzieckim. W całym aparacie państwowym nastąpiła odnowa i demokracja. Po latach więzienia powrócił Ks. Kardynał Stefan Wyszyński oraz inni biskupi i księża. Do szkół powróciła modlitwa i religia. Nastąpiły zmiany w nauczaniu języka polskiego, historii i biologii. Stanowisko Pierwszego Sekretarza PZPR objął Władysław Gomułka. Rozwiązano w 90% Spółdzielnie produkcyjne, powróciło częściowo drobne wytwórstwo i handel. 20 września 1956 roku kraj opuścił Konstanty Rokossowski.
24 grudnia 1956 roku Polska uroczyście obchodziła Wigilię Bożego Narodzenia, w czasie której przemówił Władysław Gomułka. Po długich latach naród usłyszał tradycyjne kolędy transmitowane przez radio oraz wysłuchał Mszy świętej, którą odprawił Ks. Kardynał Wyszyński. W kazaniu zaapelował o zwiększenie troski o państwo.
1 stycznia 1957 roku rząd rozwiązał niesławny Urząd Bezpieczeństwa, który stał się symbolem ucisku i terroru.
6 stycznia 1957 roku odbyły się w świetlicy wiejskiej jasełka o charakterze religijnym. Uroczystość przygotowali uczniowie szkoły. Za uzyskany dochód zakupiono do tutejszego kościoła trzy chorągwie.
20 stycznia odbyły się nowe wybory do Sejmu. W szkole przewodniczącym Komisji Wyborczej był kierownik szkoły Stanisław Zawistowski. Wybrano posłów należących do partii, ale i bezpartyjnych oraz działaczy katolickich.
Dobrze by było, by absolwenci, którzy pamiętają te lata, podzielili się swymi wspomnieniami. Serdecznie zapraszam do współpracy.

Jan Wójcik

Nr 12 / Grudzień 2006 INDEX
HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ cd.
W styczniu 1957 r. szkoła urządziła też wspaniałą choinkę noworoczną na wiejskiej świetlicy. Pierwszy raz dzieci ujrzały św. Mikołaja z podarunkami, zamiast Dziadka Mroza, który odszedł do historii wraz ze stalinowskimi czasami. W szkole zaczęła działać grupa teatralna, prowadzona przez kierownika Zawistowskiego i Stanisławę Przywitowską przygotowała dwie sztuki: "Wesele Jagny" i "Zaloty na kwaterze". Oba przedstawienia wystawiono w wiejskiej świetlicy. Cieszyły się dużym powodzeniem. Uzyskany z nich dochód przeznaczono na dalszy remont świetlicy. Na zakończenie roku tradycyjnie odbyła się zabawa i wieczorek towarzyski, na którym pożegnano klasę VII. Wakacje w roku 1957 odbyły się pod ciągłymi ulewami i burzami. Wpłynęło to znacząco na plony. Rok szkolny 1957/58 rozpoczął się reformą programów nauczania. W szkole pracują: małżeństwo Zawistowskich, Józef Blinkiewicz, Stanisława Przywitowska. W dniu 3 września 1957 roku uczyło się 156 uczniów. W październiku i listopadzie uczniowie uczestniczą w pracach społecznych na rzecz Państwowego Gospodarstwa Rolnego ze względu na anomalie pogodowe. 18 grudnia 1957 r. odnotowano zaskakujący fakt. Temperatura wynosiła plus 12 stopni , a na boisku szkolnym pojawiły się kwiaty. W grudniu w szkole rozpoczęły się też ćwiczenia tańców ludowych oraz pieśni mazurskich. W styczniu 1958 r. utworzono Szkołę dla Pracujących z klasą VII, która liczyła 12 uczniów. W lutym pracę podejmuje młody nauczyciel Jan Łopatyński. W tym też czasie placówka nasza została zamknięta na 12 dni z powodu szalejącej epidemii grypy azjatyckiej. Na szczęście wypadków śmiertelnych nie było. Następuje dalszy ciąg nieszczęść pogodowych. W maju w Łęgowie i okolicach wystąpiły poważne mrozy, które przetrzebiły zasiewy. Od 15 marca do 25 maja 1958 r. Polskę nawiedziła klęska powodzi, zwłaszcza na południu i wschodzie kraju. Uczniowie naszej szkoły zebrali 850 zł na pomoc powodzianom. W czerwcu kolejnym nieszczęściem była trąba powietrzna, która zniszczyła wiele miasteczek i wsi. Największe zniszczenia, ok. 80 % nastąpiły w Rawie Mazowieckiej.
22 czerwca 1958 roku tradycyjnie odbyło się zakończenie roku szkolnego. Najstarsza klasa VII otrzymała świadectwa ukończenia szkoły w liczbie 13 uczniów. Wszyscy zdali.
15 lipca 1958 Łęgowo i okolice nawiedził huragan, który zniszczył wiele gospodarstw i drzew.
Nowy rok szkolny 1958/59 rozpoczął się kolejnym etapem reformy w programach nauczania. Pracę w szkole rozpoczęła Julia Kuligowska. W październiku tradycyjnie młodzież szkolna pomaga w pracach polowych PGR-u. Pieniądze przeznaczono na rozwój gospodarki narodowej.
W grudniu w szkole odbyła się konferencja rejonowa nauczycieli z Inspektorem Oświaty Mieczysławem Zachem. Lekcje pokazowe z j. polskiego w kl. V prowadziła St. Przywitowska, a w kl. I Julia Kuligowska. W tym też miesiącu szkoła przystępuje do programu 1000 szkół na tysiąclecie. Rodzice zobowiązali się płacić składki do 1966 roku w wysokości 4-5 zł miesięcznie i wykonać prace społeczne na rzecz szkoły. Tak kończy się rok 1958 pełen pogodowych przykrych niespodzianek. Pocieszającym może być fakt, że w tym roku przyszedł na świat piszący te słowa.

Jan Wójcik

 

 

INDEX

 

 

ARCHIWUM